ตรีผู้นั้นเปลี่ยนไป แต่นางไม่รีรอ เค้นพลังใส่ลู่เฉินต่อ
ลู่เฉินคิดอยากจะดึงผ้าคลุมหน้าของอีกฝ่ายออก แต่ใครจะรู้ว่าผ้าคลุมนั้น ‘เหนียว’ ยิ่ง มันติดกับใบหน้าของอีกฝ่าย และต่อให้ต้องการจะฉีกออก เขาก็ฉีกไม่ได้!
ลู่เฉินจึงหัวเราะ “หน้าเจ้าเสียโฉมสินะ?”
อีกฝ่ายไม่พูด ทว่าจังหวะนั้นขลุ่ยก็สาดแสงสีแดง ปล่อยเปลวไฟพวยพุ่งออกมาอีกครั้ง
แต่คราวนี้เปลวไฟกลายเป็นฝ่ามือขนาดใหญ่แล้วโจมตีลู่เฉินอย่างแรง
เพราะลู่เฉินมี ‘กำแพงพันชั้น’ เมื่อฝ่ามือโดนลู่เฉิน ผงสีทองจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกไป
ก้อนผงสีทองพุ่งเข้าหาสตรีคนนั้นทันที
นางหายไปจากตำแหน่งเดิมประหนึ่งว่าเป็นเพียงเงา
ฟาเทียนพลันตกใจ “ผู้อาวุโส นางหายไปแล้ว!”
หานลั่วสุ่ยมองไปรอบ ๆ พบว่าในเวลานี้สตรีเหล่านั้นหายไปทีละคน
“ผู้อาวุโส พวกนางเป็นใบ้กันรึถึงไม่พูดอันใดสักคำ!” ฟาเทียนสงสัย
หานลั่วสุ่ยก็สงสัยเช่นกัน “ใช่ อีกฝ่ายไม่พูดสักคำเดียว!”
ลู่เฉินแปลกใจ “ไม่เพียงแต่เขาไม่พูดเท่านั้น แต่ยังหลอมรวมใบหน้าและผ้าคลุมหน้าไว้ด้วยกัน”
“หลอมรวม?” ฟาเทียนสับสน
หานลั่วสุ่ยจึงถามว่า “ที่ท่านบอกว่านางเสียโฉม จริงหรือเปล่าขอรับ?”
ฟาเทียนที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นมองไปที่ลู่เฉินเพื่อรอคำตอบอย่างใจจดจ่อ
