บทที่ 460 อักขระยันต์คุ้มกันระดับสวรรค์ กระเด็นไปทั้งหมด!
ลู่เฉินไม่ได้อธิบายให้ไป๋เหล่าเอ้อร์เข้าใจ และยังคงยั่วยุต่อไป “ถ้ามีอาวุธอาคมใด ก็รีบนำออกมาเสีย ไม่เช่นนั้นรออีกประเดี๋ยวจะไม่มีโอกาสแล้ว!”
ไป๋เหล่าเอ้อร์ใช้อาวุธอาคมทั้งหมดที่สามารถใช้ได้แล้ว และตอนนี้เขาไม่เหลือสิ่งใดเลย
ดังนั้นไป๋เหล่าเอ้อร์จึงจ้องไปทางอีกฝ่ายและพูดว่า “เจ้าคิดว่าอาวุธอาคมเป็นหินธรรมดางั้นหรือ? ถึงจะเจอได้ทุกที่ทุกเวลา”
“ถ้าไม่มีมัน เจ้าก็เป็นแค่ของไร้ค่า” หลังจากพูดจบ ลู่เฉินก็ง้างธนูของเขาขึ้นใหม่
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋เหล่าเอ้อร์ก็หวาดกลัว จนต้องพรางตัวไปอีกครั้ง
ลู่เฉินยกยิ้ม “ข้าบอกแล้วว่าอย่างไรข้าก็มองเห็นเจ้า!”
ไป๋เหล่าเอ้อร์ไม่กล้าลอยอยู่กลางอากาศ เจ้าตัวกลับหลบซ่อนอยู่ในกองหิมะแทน เพื่อให้แน่ใจว่าลู่เฉินจะไม่พบร่องรอยของเขา
ลู่เฉินส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “คิดว่าซ่อนตัวอยู่ในหิมะแล้วข้าก็จะหาเจ้าไม่เจองั้นหรือ?”
ไป๋เหล่าเอ้อร์ตกใจ “ข้าอยู่ในหิมะ เขาก็มองเห็นข้าได้หรือ?”
ลู่เฉินมี ‘ไข่มุกอาทิตย์อัสดง’ ดังนั้นแค่เพียงแวบเดียว เขาก็จะเห็นได้ว่าอีกฝ่ายซ่อนตัวอยู่ที่ใด ลู่เฉินจึงกำหนดเป้าหมายบนร่างของไป๋เหล่าเอ้อร์ แล้วจึงปล่อยลูกศรออกไป
ทุกคนคิดว่าลู่เฉินแค่ทำให้ไป๋เหล่าเอ้อร์กลัว
ทว่าลูกธนูของลู่เฉินกลับทะลุผ่านหิมะไปโดนไป๋เหล่าเอ้อร์ที่ซ่อนตัวอยู่
หลังจากที่ไป๋เหล่าเอ้อร์ไม่มีเกราะทองคำ ลูกธนูอัน
