ทรงพลังก็แทงเข้าเนื้อของเขาโดยตรง จากนั้นก็กระแทกเข้ากับวิญญาณของเขาอย่างแรง ทำให้ไป๋เหล่าเอ้อร์รู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก
แมวมารมายาฉวยโอกาสกระโดดข้าม คว้าอีกฝ่ายขึ้นมาจากกองหิมะ แล้วโยนลงเบื้องหน้าลู่เฉิน
ไป๋เหล่าเอ้อร์ที่บาดเจ็บสาหัสไม่มีโอกาสแม้แต่จะหลบหนี นอกจากนี้ ร่างกายของเขายังเป็น ‘ร่างปลอม’ เมื่อได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้วก็ยากที่จะซ่อมแซม ดังนั้นเขาจึงได้แต่นั่งบนพื้น และจ้องมองไปที่ลู่เฉินด้วยความหวาดกลัว
ลู่เฉินมองเขาด้วยรอยยิ้ม “เจ้ายังมีค่าอยู่หรือไม่?”
ไป๋เหล่าเอ้อร์ขู่ว่า “เจ้าหนุ่ม ถ้าเจ้าไม่อยากถูกเจ้านายของพวกเราฆ่า ก็ปล่อยข้าไปซะ!”
“เจ้านาย?”
“ถูกต้อง หัวหน้าของเจ็ดนักฆ่าไม่เคยพลาด!” ไป๋เหล่าเอ้อร์กล่าวอย่างมั่นใจ
ลู่เฉินเย้ยหยันว่า “ไม่เคยพลาดหรือ เช่นนั้นข้าเกรงว่าข้าคงจะเป็นคนทำลายสถิตินั้นของเขาเป็นแน่”
หลังจากพูดจบ ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็พุ่งออกมาบดขยี้ร่างของเขา ในขณะที่กุ่ยเจี๋ยพุ่งเข้าไปในร่างกาย ฉวยโอกาสในตอนที่จิตวิญญาณกำลังจะหนีไป เข้าโรมรันพัวพันกับวิญญาณของอีกฝ่ายและกลืนกินเข้าไป
ฉากนั้นทำให้มู่ตู๋ซาและถูอิ่นซาเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจ
ผู้อาวุโสกระดูกที่กำลังเฝ้ามองจากภูเขาลูกอื่นมีสีหน้าย่ำแย่ยิ่งขึ้น
เถียนอวิ๋นเมิ่งอยากที่จะเคลื่อนไหวลงมือเอง “ให้ข้าไปจัดการเขา!”
“ถ้านักบุญหญิงไม่อนุญาตให้ไปก็ห้ามไป!” ผู้อาวุโสกระดูกก็อยากไปเช่นกัน แต่เขาจำเป็นต้องทำตามคำสั่
