บทที่ 457 ผู้แพ้ ถูกโยนเข้าถ้ำกระดูกหิมะ!
หลังจากที่หวังต้าต่านพูดจบ ฝ่ามือขวาของเขาก็หันไปทางลู่เฉิน จากนั้นทั้งร่างของลู่เฉินก็ส่องประกายไปด้วยลำแสงสีแดงทันที
ฟาเทียนที่อยู่ด้านข้างเริ่มกังวลใจ
ผู้คนที่มุงดูเรื่องสนุกอยู่นอกโรงน้ำชาต่างสงสัยว่าจะลู่เฉินจะมีจุดจบเช่นไร
สิบลมหายใจผ่านไป ลู่เฉินก็ยังคงสบายดี เขาเอื้อมมือหยิบถ้วยชาขึ้นมาดื่ม พลางพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า “เจ้าต้องการให้ข้าเติมยาพิษเพิ่มอีกหรือไม่?”
หวังต้าต่านหน้าถอดสี “เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร?”
คนอื่น ๆ จากสำนักเหมันต์สงัดในโรงน้ำชาต่างก็มีสีหน้าแปลก ๆ
ลู่เฉินยิ้มอย่างชั่วร้าย “ถ้ามันไม่พอ ข้าดื่มเพิ่มก็ได้”
หลังจากพูดจบ ลู่เฉินก็ดื่มชาที่ผสมยาพิษอีกครั้ง
ภาพนี้ทำให้ทุกคนจากสำนักเหมันต์สงัดตะลึงงัน
รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าของหวังต่าต้าน เขาถอยออกไปหลายก้าว ในขณะที่ลู่เฉินเอ่ยขึ้นว่า “ถึงตาข้าแล้ว!”
ทุกคนต่างก็สงสัยว่าลู่เฉินกำลังจะทำอันใด
ในขณะนี้ แมลงสองตัวบินออกมาจากลู่เฉิน เกิดสายฟ้าฟาดหนึ่งครั้ง หวังต้าต่านและคนกลุ่มหนึ่งพลันตื่นตกใจ ตัวชาไปทั้งร่าง
แมลงอีกตัวปล่อยปราณกระบี่สีทองออกมานับไม่ถ้วน
ในเวลาไม่ถึงชั่วยาม คนเหล่านี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส บางคนวิ่งหนีไป ส่วนหวังต้าต่านแม้จะแขนหัก แต่ก็กลายเป็นลำแสงสีเขียวหนีไปได้
โรงน้ำชาเงียบลงทันที
คนนอกโรงน้ำชาคิดว่ามันเหลือเชื่อเกินไป บางคนยังกระซิบกันว่า “ชาย
