บทที่ 454 บดขยี้สมบัติวิญญาณที่แข็งแกร่งด้วยมือเปล่า!
ลู่เฉินละสายตาจากพวกเขาพลางเอ่ยขึ้นมาว่า “ไม่ต้องสนใจพวกเขา”
ลู่เฉินพูดจบก็เดินดูรอบ ๆ ภายในเมืองนี้ จากนั้นจึงเดินมาถึงโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง และนั่งที่นั่นเพื่อรอหานลั่วสุ่ยจัดการบางอย่าง
แต่เมื่อเวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม อยู่ ๆ บนถนนก็ครึกครื้นขึ้นมาเป็นอย่างมาก มีบางคนตะโกนขึ้นมาว่า “ดูนั่น ไป๋เหล่าเอ้อร์จากเจ็ดมือสังหารแห่งแดนทักษิณามาแล้ว!”
“ไป๋เหล่าเอ้อร์? ผู้ที่ถูกจัดอยู่ในอันดับที่สองน่ะรึ ผู้ที่พลังปราณถึงระดับปรมาจารย์ขั้นแปลงเซียนน่ะรึ?”
“ใช่ ไป๋เหล่าเอ้อร์ผู้นั้นนั่นแหละ!”
ขณะเดียวกันก็มีคนพบว่ามีบางอย่างแปลก ๆ “คงจะไม่ไปโจมตีเจ้าหนุ่มนั่นหรอกนะ”
“ต้องเป็นเช่นนั้นแน่! เขาคงไม่มาทำอันใดที่นี่โดยไม่มีสาเหตุ”
จากนั้นผู้คนภายในโรงน้ำชาก็วิ่งไปที่ประตูทางเข้าพลางถกเถียงกัน ไม่นานก็มีชายสองคนจากนอกโรงน้ำชาเดินเข้ามา
หนึ่งในนั้นเหมือนเป็นนักพรตคนหนึ่ง บนหน้าผากของเขาปรากฏจุดสีขาว แม้แต่เส้นผมยังเป็นสีขาวหิมะ
คนผู้นี้คือไป๋เหล่าเอ้อร์ และด้านข้างเขานั้นคือราชันย์แมลงลมเหล่าซาน เหล่าซานจากเจ็ดมือสังหารก่อนหน้านี้
อาการบาดเจ็บของราชันย์แมลงลมดีขึ้นมากแล้ว เมื่อมองเห็นลู่เฉิน เขาก็แสยะยิ้มออกมา “เจ้าหนุ่ม ในที่สุดเจ้าก็ออกมาจนได้!”
ลู่เฉินนั่งอยู่ที่เดิม เขาหยิบแก้วชาของตนยกขึ้นดื่ม ราวกับไม่มีความสนใจทั้งสองคนตรงหน้านี้เลย
ผู้คนที่เฝ
