้ามองต่างก็ถูกท่าทางนิ่งสงบของลู่เฉินดึงความสนใจ
ฟาเทียนแปลกใจขึ้นมา “ผู้อาวุโส พวกเขาคือ?”
“ก็แค่คนน่ารำคาญสองคน” คำตอบของลู่เฉินทำให้สายตาของราชันย์แมลงลมฉายแววโมโหออกมา
จากนั้นราชันย์แมลงลมก็หันไปพูดกับไป๋เหล่าซานว่า “พี่รอง ท่านดูสิ เขาช่างอวดดีนัก!”
ไป๋เหล่าซานมองลู่เฉินด้วยสายตาดูถูก “เจ้าหนุ่ม เจ้าช่างใจกล้านัก กล้าสังหารพี่หกและพี่เจ็ดของข้ารึ?”
เมื่อได้ยินว่าลู่เฉินสังหารเจ็ดมือสังหารไปแล้วสองคน ทุกคนต่างก็พากันตกตะลึงขึ้นมา
ทว่าใครจะคิดว่าอีกฝ่ายกลับพูดออกมาว่า “ข้าผู้นี้ไม่ชอบทำร้ายผู้ใด แต่คนที่ทำร้ายข้า ข้าก็จะไม่เกรงใจเช่นกัน!”
“โอ้? อย่างนั้นหรือ?” ในมือของไป๋เหล่าเอ้อร์ปรากฏแส้ขนหางจามรีสีทองออกมา เมื่อเขาสะบัด แสงสีทองก็กลายเป็นกระบี่พุ่งตรงไปยังลู่เฉิน
ฟาเทียนเห็นอาวุธดังกล่าวแล้วก็รีบจับมันด้วยมือเปล่าทันที
หลังจากนั้น ทุกคนที่เห็นเงากระบี่นั้นต่างกระเด็นออกไปไกล ทว่าฟาเทียนกลับยังคงสบายดี
ทุกคนตกตะลึงขึ้นมาทันที บางคนยังรู้สึกเหลือเชื่อจนต้องอุทานออกมา “หลวงจีนผู้นี้ เหตุใดจึงแข็งแกร่งเพียงนี้?”
บางคนก็ถึงกับแปลกใจ “หลวงจีนผู้นี้คือผู้ใดกัน?”
ขณะที่ทุกคนกำลังแปลกใจ ราชันย์แมลงลมก็หันไปมองฟาเทียน แล้วเอ่ยเตือนขึ้นมาว่า “หลวงจีน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า!”
“ผู้ใดคิดจะทำร้ายผู้อาวุโส ต้องผ่านข้าไปให้ได้เสียก่อน!” ฟาเทียนที่ยืนเคียงข้างลู่เฉินตะโกนขึ้นมา
ราชันย์แมลง
