วิญญาณมาร สามารถซ่อนตัวอยู่ตามกำแพงหรือบนพื้นก็ได้! มันเหมือนกับเงา!” ราชาอินทรีเพลิงกล่าวอย่างภาคภูมิใจ
คนอื่น ๆ ได้ยินเช่นนี้ก็คิดว่ามันน่าทึ่งมาก
ลู่เฉินไม่พูดอันใดมาก แต่มาอยู่ข้างกายผู้อาวุโสม่อ
ผู้อาวุโสม่อกล่าวอย่างกระวนกระวาย “เจ้า เจ้าจะทำอันใด?”
“เจ้าไม่ใช่หุ่นเชิดของเขาหรือ?” ลู่เฉินมองเขาด้วยรอยยิ้ม
ผู้อาวุโสม่อตื่นตระหนก “ข้า ข้าเป็นหุ่นเชิดของเขา ดังนั้นเจ้าต้องจัดการกับเขา ไม่ใช่ข้า!”
ลู่เฉินคลี่ยิ้มแล้วคว้าตัวอาวุโสม่อไว้
ครู่ต่อมา พลังยุทธ์ของผู้อาวุโสม่อก็ถดถอยอย่างบ้าคลั่ง และในที่สุดก็กลายเป็นชายชราผมขาวที่มีรอยย่นทั่วร่างกาย และเสียงของเขาก็ยังสั่นเทา
ทุกคนตกตะลึง
ราชาอินทรีเพลิงเย้ยหยันว่า “เจ้าคิดว่าฆ่าเขาแล้วจะทำให้ข้าโกรธหรือเศร้าใจหรือ?”
“ฆ่าเขา? จะฆ่าเขาได้อย่างไร!” ลู่เฉินยิ้มแปลก ๆ
“เจ้าจะไม่ฆ่าเขา?” ราชาอินทรีเพลิงสับสน
คนอื่น ๆ ก็อยากรู้เช่นกัน
และในยามนั้นทุกคนก็เห็นฉากแปลก ๆ นั่นก็คือลู่เฉินดูดเงาดำออกมาจากร่างของผู้อาวุโสม่อ และเงาดำนั้นก็เป็นลูกเล็ก ๆ เหมือนสำลีก้อนเล็ก
ส่วนผู้อาวุโสม่อ หลังจากที่สิ่งนั้นถูกนำออกจากร่างกายของเขา ความว่างเปล่าในแววตาของเขาก็ชัดเจนขึ้น และเขาก็ต้องตกใจกับร่างกายที่อ่อนแอของเขา
ทุกคนต่างสงสัยว่ามันคืออันใด
ราชาอินทรีเพลิงตกตะลึง “เจ้าเอามันออกมาได้จริง ๆ!”
“สิ่งนี้เรียกว่าเมล็ดวิญญาณมาร และมันอาจจะเป็นสิ่งที่ตำหนักวิ
