บทที่ 448 ข่มขู่ข้า? เจ้าไม่มีคุณสมบัติ!
ยามนี้ในจิตวิญญาณของลู่เฉิน มีเด็กมารกำลังลอยอยู่ที่นั่นเหมือนดั่งภูตผี รอบตัวของเขาส่องแสงออกมาเป็นสีแดงเพลิง และกำลังสงสัยเล็กน้อยว่าเหตุใดจิตวิญญาณของอีกฝ่ายถึงมีขนาดใหญ่นัก
ดังนั้นเด็กมารจึงลอยอยู่ตรงนั้นสักพักแล้วจึงเอ่ยถามอย่างสงสัยว่า “เหตุใดจิตวิญญาณนี้จึงใหญ่นัก?”
“ยินดีต้อนรับสู่จิตวิญญาณของข้า” ลู่เฉินหัวเราะออกมา
จากนั้นจิตวิญญาณของชายหนุ่มก็กลายเป็นร่างโปร่งแสงและยืนอยู่ต่อหน้าเด็กมาร ด้วยเหตุนี้เด็กมารที่ว่าจึงเข้าไปพัวพันกับไอมารและไอภูตทันที จากนั้นเจ้าตัวจึงปล่อยกระแสน้ำวนออกไป
กระแสน้ำวนเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
“อันใดกัน? อยากสังหารข้าด้วยสิ่งนี้หรือ?” ลู่เฉินมองไปที่เด็กมารด้วยรอยยิ้ม
เด็กมารพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า “อีกเดี๋ยว เจ้าจะตกอยู่ในภาพลวงตาของข้า!”
“ที่นี่หรือ? จะปล่อยให้ข้าตกอยู่ในภาพลวงตาของเจ้าอย่างนั้นหรือ?” ลู่เฉินยิ้มเหยียดหยามออกมา
“อีกเดี๋ยวเจ้าก็จะรู้ถึงความร้ายกาจของมันแล้ว” หลังจากที่เด็กมารพูดจบ เขาก็เพิ่มความแข็งแกร่งของตนขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น กระแสน้ำวนก็ส่งเสียงประหลาดราวกับจะสะกดจิตผู้อื่นอย่างไรอย่างนั้น
แต่การแสดงพลังเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ในมุมมองของชายหนุ่มนั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแสบคันเลยสักนิด ดังนั้นเขาจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า “ให้ข้าปรนนิบัติเจ้าเถิด!”
ลู่เฉินร่ายคำสาปปราบภูตผีอย่างรวดเร็ว แล้วจึงเข้าไปพัว
