”
“ตาย? ตอนนี้เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถถือกริชนั่นได้หรือ?” ราชาอินทรีเพลิงเย้ยหยัน
มู่หรงหยิงต้องการที่จะแทงตัวเองด้วยกริช แต่พบว่าทันทีที่นางหยิบมันขึ้นมา กริชก็ตกลงไปที่พื้น และตัวนางเองก็ทรุดลงกับพื้นพร้อมกับหายใจเหนื่อยหอบ
“เจ้าว่าเหตุใดสาวน้อยคนหนึ่งเช่นเจ้าจึงต้องมาแข่งขันกับข้าด้วย?” ราชาอินทรีเพลิงหัวเราะ
มู่หรงหยิงพูดอย่างอ่อนแรงว่า “ภูเขามารราตรีของพวกเราไม่มีความคนขี้ขลาด!”
“เยี่ยม เยี่ยมมาก! แต่ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะดื้อดึงได้อีกนานแค่ไหน!” ราชาอินทรีเพลิงพูดด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด
ใบหน้าของมู่หรงหยิงแทบดูไม่ได้ แต่นางก็ยังคงยืนกราน ถัวหลัวเย่เริ่มกระวนกระวาย “เสี่ยวหลง!”
คนอื่น ๆ มีใบหน้าเศร้าหมองและโกรธแค้นมากเช่นกัน แต่พวกเขาก็ช่วยอันใดไม่ได้ พวกเขาทำได้เพียงสาปแช่งต่าง ๆ นานา
และในยามนี้เอง ลู่เฉินก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เขามองไปที่ราชาอินทรีเพลิงแล้วพูดว่า “สนุกหรือไม่?”
ทุกคนตกใจเมื่อเห็นว่าลู่เฉินตื่นขึ้น มู่หรงหยิงพูดอย่างมีความสุขหลังจากเห็นว่าลู่เฉินยังคงสบายดี “หมอเทวดาลู่!”
ราชาอินทรีเพลิงมีสีหน้าเคร่งขรึม “เหตุใดเจ้าถึงไม่บุบสลาย?”
ลู่เฉินไม่ได้อธิบาย แต่เดินไปหามู่หรงหยิง
ราชาอินทรีเพลิงตกใจกลัวมาก เขาขู่อีกฝ่ายทันทีว่า “พ่อหนุ่ม ถ้าเจ้ากล้าเข้าใกล้นาง ข้าจะปล่อยให้นางตายทันที!”
“ขู่ข้าหรือ? เจ้าไม่มีคุณสมบัติ!” ลู่เฉินมีท่าทีเย็นชาขึ้นมา
