าลู่เฉิน เห็ดตัวเล็ก ๆ ทั้งหมดก็ระเบิดทันที
ตู้ม! ตู้ม!
ทั้งตำหนักสั่นสะเทือน และมู่หรงหยิงก็รีบลากชายชราที่บาดเจ็บสาหัสไปยังที่ปลอดภัย จากนั้นพลันมองไปที่สถานที่ที่เต็มไปด้วยหมอกสีขาวตรงหน้าแล้วพูดด้วยความตกใจว่า “เขาจะไม่เป็นไรหรือ?”
ถัวหลัวเย่กล่าวด้วยสีหน้าดูไม่ได้ “พลังระเบิดเมื่อครู่ สังหารขั้นก่อกำเนิดได้อย่างไม่มีปัญหา!”
มู่หรงหยิงตกใจทันที “ท่านอาจารย์หมายถึงเขาจะตาย?”
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” ถัวหลัวเย่ไม่ค่อยเข้าใจนัก
ส่วนเด็กมารที่หัวเราะอยู่ตรงนั้นพลันพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ในที่สุดก็ฆ่ามันได้!”
ราชาอินทรีเพลิงพลันยืนอยู่ข้างหลังราชาเห็ดเช่นกัน และพูดด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ ว่า “ขั้นหลอมแก่นแท้ ที่แท้ก็อ่อนแอเช่นนี้!”
ในขณะนี้ลู่เฉินยังดูไม่บุบสลาย และยืนอยู่ที่มุมหนึ่งพร้อมพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ายังไม่ตาย เหตุใดเจ้าถึงตื่นเต้นนัก?”
เสียงนี้ทำให้ทุกคนหันไปมอง
หลังจากเห็นว่าลู่เฉินยังสบายดี มู่หรงหยิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในขณะที่ถัวหลัวเย่ถอนหายใจ “ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ก็รู้สึกว่ามันไม่ธรรมดา
แต่เด็กมารพลันพูดด้วยความโกรธว่า “จะไม่เป็นอันใดได้อย่างไร?”
“เจ้าลองโจมตีอีกครั้งก็จะรู้” ลู่เฉินคลี่ยิ้ม
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เด็กมารก็ปล่อยเห็ดขนาดเล็กจำนวนนับไม่ถ้วนอีกครั้ง และเป้าหมายก็คือลู่เฉิน
เห็นเพียงเห็ดเล็ก ๆ เหล่านี้บินไปหาลู่เฉิน และในขณะนี้ทุกคนก็เห็นอย่า
