ื่อมู่หรงหยิงได้ยินก็รีบตะโกนไปที่ลู่เฉินว่า “หมอเทวดาลู่ ท่านไม่เป็นไรนะ?”
“เล็กน้อย ไม่เป็นอันใดหรอก” ชายหนุ่มไม่เพียงไม่เป็นไร แต่ยังยักไหล่เก็บหมอกสีขาวเหล่านี้เข้าไปในฝ่ามือ
ราชาเห็ดไม่เชื่อและคิดจะลงมืออีกครั้ง แต่ลู่เฉินกลับใช้เคล็ดวิชาเถาวัลย์ธรณีเข้าไปพัวพันกับผู้อาวุโสม่อแล้วหัวเราะ “ให้เจ้าลองพิษของมันหน่อยเป็นไง”
ต่อมาลู่เฉินพลันดูดหมอกสีขาวและปล่อยไปที่ผู้อาวุโสม่อ ส่วนผู้อาวุโสม่อก็ตกใจจนเปิดใช้เกราะป้องกันไอมาร แต่จะทำอย่างไรได้ เมื่อเกราะนี้ไม่สามารถต้านทานได้
ดังนั้นเมื่อหมอกสีขาวจึงสัมผัสกับเกราะ มันเข้าไปในตามเกราะนั้น จากนั้นก็พันรอบผู้อาวุโสม่อไว้
ทันทีที่ผู้อาวุโสม่อกำลังจะพูดอันใด เขาก็พบว่าเขาเป็นอัมพาต และจากนั้นร่างทั้งร่างก็ล้มลงกับพื้น
ถัวหลัวเย่และคนอื่น ๆ พลันตกใจ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าลู่เฉินจะจัดการอาวุโสม่อได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ และเมื่อราชาเห็ดเห็นเช่นนั้นก็ตกใจจนหนีไป
ลู่เฉินเยาะเย้ยว่า “คิดหนี? ไม่มีทาง!”
เห็นเพียงเคล็ดวิชาเถาวัลย์ธรณีของลู่เฉินเข้าไปพันรัดราชาเห็ด
และเมื่อราชาเห็ดรีบไปที่ประตูก็กลับถูกสายฟ้ารัดเอาไว้ ในขณะที่ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็มีลำแสงสีทองกะพริบวาบแล้วลอยอยู่ตรงหน้าราชาเห็ด
นี่เป็นครั้งแรกที่ราชาเห็ดได้พบสัตว์ประหลาดทั้งสองนี้เขาจึงโกรธเกรี้ยวทันที “เจ้าแมลงเหม็น หลบไป!”
