บทที่ 444 เหล่าผู้อาวุโสขอขมา!
เมื่อมู่หรงหยิงได้ยินสิ่งที่อาจารย์ของนางพูด นางก็รู้สึกตกใจ รีบพูดกับอาจารย์ของตนว่า “อาจารย์ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาในวันนี้ ข้าคงตายไปนานแล้ว!”
“ยังกล้าโกหกข้าอีก?” หญิงชราพูดอย่างโกรธเคือง
มู่หรงหยิงไม่รู้วิธีโน้มน้าวใจคนเหล่านี้จริง ๆ ลู่เฉินจึงส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “พวกเจ้าค่อย ๆ คุยกันเถิด ข้าไม่อยู่กับพวกเจ้าแล้ว”
ผู้คนในเหตุการณ์ต่างตกตะลึง
หญิงชรารู้สึกว่าชายหนุ่มบ้าไปแล้ว ดังนั้นนางจึงระเบิดพลัง
จุดสูงสุดของขั้นแปลงเซียนถือว่าทรงพลังมากในสำนักทั่วไป แต่ในสายตาของลู่เฉิน ไม่ใช่พลังใหญ่โตอะไร จึงไม่ได้รับผลกระทบใดเลยแม้แต่น้อย
ด้วยเหตุนี้ ลู่เฉินจึงไปตามทางของเขาเอง กระทั่งเดินไปที่ประตู
“ทำไมถึงหยุดเจ้าไม่ได้?” หญิงชรารู้สึกงุนงงเมื่อเห็นว่าพลังของนางไม่สามารถหยุดลู่เฉินได้
ส่วนคนอื่นยิ่งไม่เข้าใจ
หลังจากที่ชายหนุ่มมาที่ประตูนั้นแล้วก็วางแผนที่จะเปิดประตูบานนั้น
“อย่า!” หญิงชราหน้าซีดด้วยความตกใจ
สีหน้าของคนอื่นเปลี่ยนไปอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าพวกเขากลัวสิ่งที่อยู่หลังประตูนี้มาก
แต่ประตูยังคงเปิดโดยลู่เฉิน จากนั้นกลุ่มต้นไม้ก็ผลุนผลันออกไป และต้นไม้เหล่านั้นก็ล้วนแต่เป็นพืชที่แปลกประหลาด มีดอกไม้แปลก ๆ งอกงามมากมาย แต่ละดอกมีขนาดใหญ่มาก และแม้แต่ดอกเดียวก็เกือบจะกลืนลู่เฉินเข้าไป
มู่หรงหยิงตกใจ “อาจารย์ นี่…”
“นี่คือดอกยามาร!” สีหน้าของหญิงชราไม่น
