่ามอง
“ดอกยามาร?” มู่หรงหยิงไม่รู้ว่ามันคืออันใด
แต่ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ตื่นตระหนก เพราะต้นไม้เหล่านี้พุ่งเข้ามา ราวกับว่าพวกมันกำลังจะโจมตีพวกเขา ซึ่งการโจมตีของคนเหล่านี้ เมื่อแตะโดนต้นไม้เหล่านี้กลับไม่มีผลใด ๆ ต่อพวกมันเลย
หญิงชรารู้สึกกระวนกระวาย นางมองไปที่มู่หรงหยิงและพูดว่า “ดูเจ้าสิ นำเทพเจ้าแห่งโรคระบาดกลับมา!”
“ข้า…” มู่หรงหยิงในเวลานี้เสียใจมาก นางไม่คาดคิดว่าลู่เฉินจะถูกฆ่าด้วยตัวเอง
อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้เอง ราชาดอกไม้ซึ่งส่องแสงหลากสีสันก็แกว่งไปแกว่งมาราวกับกำลังเมามาย
คนเหล่านั้นสงสัยว่าเกิดอันใดขึ้น
จากนั้นทุกคนก็ได้เห็นฉากที่น่าประหลาดใจ นั่นคือ ดอกไม้ค่อย ๆ เริ่มเหี่ยวเฉาลง
ครู่ต่อมา ลู่เฉินก็เดินออกมาจากดอกไม้
“อันใดกัน?” พวกผู้อาวุโสไม่อยากจะเชื่อ
มู่หรงหยิงมีความสุขมาก และหญิงชราก็พึมพำว่า “นี่ เป็นไปได้อย่างไร?”
แต่ในเวลานั้นเอง ลู่เฉินกลืนกินพืชเหล่านั้นทีละต้นต่อหน้าทุกคน ดังนั้นภายในเวลาไม่นาน ต้นไม้ทั้งหมดที่พุ่งออกจากประตูนี้ก็ล้มลงตรงนั้นและตายต่อหน้าทุกคน
ลู่เฉินปัดมือและมองไปที่ฝูงชน “พวกเจ้าทำงานของพวกเจ้าไป ไม่ต้องสนใจข้า”
พูดจบ ลู่เฉินก็ไปที่อื่นและเปิดประตูอื่น ๆ ต่อ
ต้นไม้แปลก ๆ บางชนิดออกมาจากประตูเหล่านั้น แต่ต้นไม้ก็ยังคงเหมือนเดิม และพวกมันก็ถูกลู่เฉินกลืนกินทั้งหมด
ดังนั้น ผู้อาวุโสเหล่านั้น จากความไม่เชื่อก็แปรเปลี่ยนเป็นสับสน ในที่สุดก็สอบถ
