ยสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในพื้นที่ต้องห้าม”
“มีอันใดสำคัญไปกว่าการที่เจ้าพาคนนอกมาที่นี่” หญิงชราไม่พอใจเล็กน้อย
มู่หรงหยิงจึงค่อย ๆ อธิบาย
คนชราเหล่านั้นมองหน้ากัน ในขณะที่ที่หญิงชราพูดเสียงเคร่งขรึมว่า “เจ้าบอกว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บ และต้นไม้ที่นี่ก็ออกไปยังพื้นที่ต้องห้าม?”
“ใช่”
“หากเจ้าต้องการโกหก ก็จงคิดหาเหตุผลดี ๆ” หญิงชราพูดอย่างไม่พอใจ
“ท่านอาจารย์ ข้าพูดความจริง”
“ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าพูด หากต้นไม้เหล่านี้ออกไปจริง ๆ เจ้าคิดว่าเขาซึ่งเป็นผู้ฝึกขั้นหลอมแก่นแท้สามารถทำลายพืชเหล่านั้นได้หรือไม่!” หญิงชราโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ
ผู้เฒ่าคนอื่นก็คิดว่ามันไม่สมเหตุสมผลเช่นกัน
มีคนพูดกับมู่หรงหยิงว่า “เสี่ยวหรง ปกติแล้วพวกเราปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี เจ้าหลอกคนแก่อย่างพวกเราเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“นั่นสิ เราไม่ได้ขอให้เจ้าอุทิศตนเพื่อสำนัก แต่เจ้าก็มิควรทำร้ายเรา”
…
มู่หรงหยิงกระวนกระวายมาก นางกล่าวกับทุกคนว่า “สิ่งที่ข้าพูดนั้นล้วนเป็นความจริง”
คนเหล่านั้นยังไม่เชื่อ และหญิงชรายังคงพูดว่า “เสี่ยวหรง ถ้าเจ้ายังรู้จักสำนึกผิด จงลบความทรงจำของเขาตอนนี้และโยนเขาออกไปจากที่นี่เสีย จากนั้นเราจะแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอันใดเกิดขึ้น มิฉะนั้นเราคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลงมือเอง ถ้าเขาตาย ก็อย่าโทษพวกเราที่ไม่เตือนเจ้า”
มู่หรงหยิงไม่คาดคิดว่าอาจารย์จะสงสัยในตัวนางมากเช่นนี้ นางจึงเอ่ยอย่างกังวลว่า “อาจารย์ สิ่ง
