บทที่ 438 หุ่นเชิดมารที่ไร้เลือด และไร้การบาดเจ็บ!
ลู่เฉินมองไปยังผู้นำคนนั้นก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมา “เจ้าสำนักของพวกเจ้าถูกกักขังอยู่ที่ใด รู้ใช่หรือไม่?”
“รู้!” คนผู้นั้นพยักหน้าตอบรับ
แล้วเขาก็พูดออกมาว่า “นำทางไปเถิด”
อีกฝ่ายรีบนำทางไปทันที ทว่าฟาเทียนยังคงไม่เข้าใจนัก “ผู้อาวุโส สำนักมารราตรีนี้เป็นสำนักมาร ท่านจะไปจริง ๆ หรือ?”
“จะเป็นสำนักมารหรือไม่ ก็ไม่สำคัญ” ลู่เฉินส่ายศีรษะ
ฟาเทียนยังคงรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย “พันธมิตรกำจัดมารเคยมีกฎอยู่ว่า ไม่ว่าผู้ฝึกฝนทางธรรมผู้ใด ห้ามมีความเกี่ยวข้องกับสำนักมาร หากถูกพบก็จะถูกไล่ล่าตามฆ่าได้”
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา “อย่าพูดถึงพันธมิตรกำจัดมารเลย ต่อให้เป็นสำนักเก้าสุขสงบหรือพันธมิตรใดคิดเพ่งเล็งข้า ข้าก็ไม่สนใจ”
คำพูดของเขาทำให้ฟาเทียนตกตะลึง
“ไปกันเถิด เมื่อไปถึงสำนักมารราตรีแล้ว ค่อยไปยังสำนักเหมันต์สงัด” สิ้นคำนั้น ลู่เฉินก็ไม่ได้พูดสิ่งใดอีก
คนของสำนักมารราตรีนำทางลู่เฉินและทั้งสองไปยังภูเขามารราตรี แต่พวกเขาไม่ได้เข้าทางประตูใหญ่ กลับเดินไปตามเส้นทางเล็ก ๆ และผ่านค่ายกลบางอย่างเข้าไป
ฟาเทียนยังคงไม่เข้าใจ “เหตุใดจึงไม่เข้าทางประตูใหญ่กัน?”
ผู้นำคนดังกล่าวมีสีหน้าสลดลงไปเล็กน้อย “ตอนนี้สำนักมารราตรีถูกผู้อาวุโสม่อควบคุมไว้ทั้งหมด ดังนั้นหากต้องการเข้าไปอย่างปลอดภัย ก็ต้องหาที่ ๆ ไกลและลับตาคนในการเข้าไป มิเช่นนั้นหากถูกคนของผู้อา
