บทที่ 434 เจ้าไม่ดีพอ และไม่น่าดึงดูดพอ!
เขตแดนของหมอกโลหิตทำให้เกิดกระแสน้ำวนที่ทรงพลังมากมาย
กระแสน้ำวนหมุนไปในทิศทางที่ต่างกันออกไป ดังนั้นเมื่อมันตกลงมาที่ลู่เฉิน เขาก็ได้รับแรงที่แตกต่างกันเช่นกัน ทำให้ชายหนุ่มดูเหมือนถูกฉีกกระชากร่างเป็นชิ้น ๆ
ไม่เพียงเท่านั้น ความรู้สึกไม่สบายก็พลันแทรกซึมเข้าไปในจิตวิญญาณ
แต่โชคดีที่วิญญาณของลู่เฉินแข็งแกร่งพอ ดังนั้นพลังฉีกวิญญาณนี้จึงไม่สามารถทำอันใดลู่เฉินได้เลย
หลังจากที่ลู่เฉินใช้ ‘กำแพงพันชั้น’ เขาก็พุ่งผ่านกระแสน้ำวน
เมื่อเขาเข้ามาในกระแสน้ำวนแล้ว ลู่เฉินเห็นตำหนักว่างเปล่าและแสงสีม่วงที่สลัว ๆ อยู่รอบห้องโถง อีกทั้งรอบด้านยังมีโถงภาพจิตรกรรมฝาผนังจำนวนนับไม่ถ้วนอยู่ด้วย
ภาพจิตรกรรมฝาผนังเหล่านี้เกี่ยวกับป่า ป่าในตอนแรกเป็นสีเขียว แต่จะค่อย ๆ มืดลง และสุดท้ายก็กลายเป็นป่ามืด ขณะที่ใจกลางป่าก็มีภูเขาอยู่ลูกหนึ่ง
บนภูเขานี้มีไข่มุกสีขาวเปล่งแสงระยิบระยับอยู่เม็ดหนึ่ง
แสงสีขาวของไข่มุกปกคลุมป่าไว้ ทำให้มองเห็นต้นไม้ใบหญ้าในป่าได้อย่างชัดเจน
“น่าสนใจ” ลู่เฉินจ้องมองที่ไข่มุก
แต่เมื่อเขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบไข่มุก ทันใดนั้นไข่มุกก็หม่นแสงลงและกลายเป็นแสงสีดำ พลันบริเวณโดยรอบก็มืดลงทันที
ลู่เฉินยิ้มเมื่อเห็นสถานการณ์นี้ “อันใดนะ? เกลียดข้าหรือ?”
ในเวลานี้หญิงสาวที่ผอมเพรียวพลันลอยออกมาจากไข่มุก
ผู้หญิงคนนั้นสะดีดสะดิ้งมาก รอยยิ้มของนางมีค
