รต่อต้านในที่สุด และจากนั้นร่างกายทั้งหมดของเขาก็ไม่อาจดิ้นรนได้อีกต่อไป
ผู้คนที่อยู่ที่นั่นตกตะลึง
ลู่เฉินเดินไปหาผู้เฒ่าหยางทีละก้าว “ถึงตาเจ้าแล้วหรือยัง?”
ผู้เฒ่าหยางถูกพันธนาการด้วยวิชาเถาวัลย์ธรณี และร่างกายของเขาก็ไม่สามารถหลบหนีได้เลย แต่เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “พ่อหนุ่ม เจ้าคิดว่าข้าจะประนีประนอมหรือ?”
“มาเถอะ ให้ทุกคนได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเจ้า” สิ้นคำนั้น หนามแหลมคมก็ปรากฏขึ้นจากเคล็ดวิชาเถาวัลย์ธรณีเหล่านั้น แล้วทิ่มแทงเข้าไปในร่างของผู้เฒ่าหยาง
ผู้เฒ่าหยางคำรามก้อง แต่วิญญาณของเขากลับเดือดพล่านอย่างมาก และแม้กระทั่งกลายเป็นแสงสีแดงในวินาทีสุดท้าย ก่อนจะบินผ่านร่างของปีศาจเหล่านั้นไป
หลังจากที่ได้เห็นวิญญาณที่แท้จริงของผู้เฒ่าหยางแล้ว ปีศาจเหล่านี้ต่างก็ตกตะลึง
แต่ปีศาจเหล่านั้นไม่มีพลังที่จะต้านทานได้ หลังจากที่ผู้เฒ่าหยางเข้าไปในร่างกายของพวกมัน ร่างของพวกมันก็แห้งเหี่ยวในทันที
ปีศาจชราตัวอื่น ๆ พลันหวาดกลัว และทยอยกันหลบหนี แต่ไม่ว่าพวกเขาจะหลบอย่างไร สุดท้ายก็ไม่สามารถรอดพ้นปากเสือของผู้เฒ่าหยางไปได้
ดังนั้นภายในเวลาไม่นาน ปีศาจเหล่านี้ก็ตายลงทั้งหมด เหลือเพียงร่างที่เปล่งประกายด้วยโลหิต และร่างนี้ก็เผยรอยยิ้มราวปีศาจ “เจ้าตัวน้อย ข้าต้องขอบคุณเจ้าแล้ว”
ลู่เฉินมองเขาด้วยความสงสัยและพูดว่า “ปีศาจภูตเงา?”
“ถูกต้อง ปีศาจภูตเงา! ต้องเป็นผู้ฝึกตนวิถีปีศาจและผู้ฝึกฝนวิถีภ
