“ถ้าเจ้าไม่มาอยู่ในร่างของข้า เจ้าจะจัดการกับข้าอย่างไร?” ลู่เฉินถามผู้เฒ่าหยาง
ผู้เฒ่าหยางพึมพำ “ข้าอยู่นี่แล้ว ข้าจัดการเจ้าได้”
“โอ้? จริงหรือ? ขอข้าดูสักหน่อย” ลู่เฉินจงใจกระตุ้นอีกฝ่าย
ผู้เฒ่าหยางยิ้มอย่างชั่วร้าย แล้วจู่ ๆ ก็พุ่งเข้าไปในร่างของฮวากูเทียน และฮวากูเทียนไม่มีโอกาสแม้แต่จะต้านทาน ดังนั้นจึงปล่อยไอปีศาจออกมาทั่วร่างกายของเขาแล้วหัวเราะ “พ่อหนุ่ม เจ้าเห็นหรือไม่? ภูตผีปีศาจสามารถเดินทางได้อย่างอิสระ แปลงร่างเป็นคนอื่นแล้วควบคุมคนอื่นได้”
“แล้วเหตุใดเจ้าไม่มาที่ร่างกายของข้า?”
“เพราะเจ้าไม่ใช่คนธรรมดา แต่อีกเดี๋ยวข้าก็สามารถฆ่าเจ้าได้อย่างง่ายดายแล้ว” หลังจากผู้เฒ่าหยางพูดจบ มือของเขาก็โบกไปมาราวกับว่าเขากำลังควักโบกอันใดสักอย่าง
จากนั้นลมแรงก็พัดออกมาจากด้านหน้าของผู้เฒ่าหยางและพันตัวลู่เฉินไว้ ทำให้ทั้งตัวของชายหนุ่มลอยขึ้น
ฟาเทียนและคนอื่น ๆ หน้าซีดด้วยความตกใจ
ซูฮวาอวิ๋นยังตะโกนบอกฮวากูเทียนว่า “ท่านเจ้าเมือง ฟื้นเถิด!”
ทุกคนยังตะโกนอย่างเมามัน แต่พวกเขาไม่สามารถปลุกฮวากูเทียนได้ ในขณะที่ผู้เฒ่าหยางจ้องมองลู่เฉินที่ลอยอยู่ตรงนั้นและหยอกล้อว่า “พ่อหนุ่ม เจ้ากลัวหรือไม่?”
“กลัว? ความกลัวคืออันใด?” ลู่เฉินพูดอย่างเมินเฉย
“ยามนี้เจ้ายังไม่กลัวหรือ? เจ้าคิดว่าชีวิตของเจ้าจะรอดพ้นจากวายุปีศาจนี้ได้หรือ?”
“วายุปีศาจนั้นทรงพลัง แต่อย่าลืมว่าข้าสามารถเพิ่มพลังพวกเขาด้วย
