ไม่ให้ใช้คาถาใด ๆ”
“อันใดนะ?” ฮวากูเทียนและคนอื่น ๆ เบิกตากว้าง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คาดหวังผลลัพธ์เช่นนั้น
ในขณะนั้นปีศาจหนานกวาเริ่มหัวเราะ
ในหมู่พวกเขา ผู้เฒ่าหม่ายังคงยิ้มอย่างชั่วร้าย “ที่นี่หรือ เจ้าไม่สามารถใช้คาถาใด ๆ ได้ ดังนั้นเจ้าอยู่ที่นี่รอความตายเถิด”
ฮวากูเทียนขมวดคิ้ว “ถ้าเราใช้ไม่ได้ เจ้าก็ไม่ต่างกัน!”
ผู้เฒ่าหม่าหัวเราะและพูดว่า “แน่นอนว่าเราทำไม่ได้เช่นกัน แต่หุ่นเชิดของผู้เฒ่าหยางทำได้”
หุ่นเชิดของผู้เฒ่าหยาง?
คนพวกนั้นพลันมองหน้ากัน
ตอนนั้นเอง แสงสีม่วงจาง ๆ ก็สว่างวาบอยู่ข้าง ๆ เขา จากนั้นผู้เฒ่าหยางก็ปรากฏตัวขึ้น และข้าง ๆ เขาคือผู้ที่ยืนข้างหน้าผู้เฒ่าหม่าหลงฉี
แต่ในขณะนี้หลงฉียืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับเขยื้อนด้วยแววตาที่เปล่งประกาย
ฮวากูเทียนและคนอื่น ๆ ไม่รู้จักผู้เฒ่าหยาง แต่พวกเขารู้จักหลงฉี ดังนั้นพวกเขาจึงตกใจ
โดยเฉพาะฮวากูเทียนที่ตะโกน “เจ้าสำนักหลง!”
แต่เจ้าสำนักหลงผู้นี้ยังคงเฉยเมย
ส่วนผู้เฒ่าหยางผู้นี้พลันยิ้มแปลก ๆ “หยุดตะโกน ยามนี้เขาคือหุ่นเชิดของข้า”
หุ่น?
ฮวากูเทียนและคนอื่น ๆ สงสัยว่ามันคืออันใด ขณะที่ลู่เฉินยิ้มให้ผู้เฒ่าหยาง “ในที่สุดเจ้าก็เต็มใจที่จะออกมาแล้ว”
“อันใดนะ? เจ้ารอข้าอยู่หรือ?” ผู้เฒ่าหยางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ลู่เฉินคลี่ยิ้ม “ข้ามาที่ถ้ำปีศาจก็เพื่อจัดการกับเจ้า”
ปีศาจเหล่านั้นคิดว่าลู่เฉินและผู้เฒ่าหยางมีความบาดหมางกัน ส่วนฮวาก
