บทที่ 430 ยืนยันตัวตนที่แท้จริงของเขา!
ผู้เฒ่าหยางในความมืดก็เยาะเย้ยลู่เฉินเช่นกัน “พ่อหนุ่ม อย่าบ้าคลั่งเกินไปนักเลย ไม่เช่นนั้นเจ้าจะตายอย่างไรก็ไม่อาจรู้ได้!”
“ตายงั้นหรือ เช่นนั้นเจ้าคงประเมินข้าต่ำไปจริง ๆ” ลู่เฉินรู้สึกว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นคนจากพันธมิตรชิงรากวิญญาณ
แต่เพราะยังคงต้องการยืนยัน ดังนั้นเขาจึงเดินไปที่ด้านข้างของซุนกู่ผู้นั้น และถามว่า “ผู้เฒ่าหยาง เป็นปีศาจแกะตนนั้นใช่หรือไม่?”
“ใช่!” ซุนกู่ยืนยัน
เมื่อมีข้อสรุปเช่นนี้ ลู่เฉินก็พอใจเป็นอย่างมาก จากนั้นเขาก็มองกลับไปที่ป้อมแห่งนั้น
ปีศาจเฒ่าเหล่านั้นอยู่ในป้อม หลังจากเห็นลู่เฉินเข้ามาใกล้ทีละก้าว พวกเขายังคงเยาะเย้ยและยั่วยุต่อไป
จนกระทั่งชายหนุ่มวางมือข้างหนึ่งบนป้อมปราการ และร่าย ‘เคล็ดวิชามื่นวิญญาณ’ เขาก็เริ่มกลืนกินพลังวิญญาณบนหินเหล่านี้ และเมื่อพลังวิญญาณของหินเหล่านี้หมดไป พวกมันย่อมกลายเป็นหินธรรมดาโดยธรรมชาติ
แต่ปีศาจในป้อมปราการยังไม่รู้
ดังนั้นลู่เฉินจึงพังป้อมแห่งนี้ได้อย่างราบรื่น เขาถอยหลังไปสองสามก้าว จากนั้นหยิบกระบี่สยบเก้าทิศออกมา รวบรวมปราณกระบี่นับพัน แล้วโจมตีป้อมแห่งนั้น
ขณะที่ปีศาจเหล่านั้นกำลังจะหัวเราะเยาะ ป้อมปราการก็พังทลายลงในพริบตา
ปีศาจที่อยู่ภายในล้วนตกตะลึง
เจ้าเมืองฮวาเทียนตะโกนบอกทุกคนทันที “เร็วเข้า โจมตี!”
ทุกคนขึ้นไปทีละคนแล้วโจมตีปีศาจเหล่านั้น
นอกจากปีศาจเฒ่า ปีศาจตัวอื่น ๆ ก
