็ต่างกรีดร้องโหยหวน จนกระทั่งปีศาจเฒ่าเหล่านั้นตะโกนว่า “เร็วเข้า ถอย ถอย!”
หลังจากนั้นไม่นาน ปีศาจเหล่านี้ก็พ่ายแพ้และหนีกลับไปทีละตัว
เจ้าเมืองฮวาเทียนและคนอื่น ๆ วิ่งไล่ตามมันไป
แต่ลู่เฉินเอ่ยห้ามอย่างรวดเร็ว “อย่าไล่ตามไป!”
“คุณชายลู่ ไฉนจึงไม่ไล่ตามไปเล่า?” เจ้าเมืองฮวาเทียนงุนงง
ไม่เพียงแต่เจ้าเมืองฮวาเทียนเท่านั้น แต่คนอื่น ๆ ก็อยากรู้เหตุผลเช่นกัน
ลู่เฉินมองไปข้างหน้าและพูดว่า “มีอุโมงค์อยู่ข้างหน้า และอุโมงค์ก็เต็มไปด้วยไอปีศาจ”
“เช่นนั้นก็ดีไม่ใช่หรือ?” ใครบางคนพูดอย่างตื่นเต้น
คนอื่น ๆ ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน
แต่ลู่เฉินกล่าวว่า “เจ้าไม่รู้ว่ามันเกิดอันใดขึ้นข้างในบ้าง ดังนั้นอย่าตามไป มิฉะนั้นหากตกหลุมพรางเข้า ย่อมมีปัญหาใหญ่แน่”
เจ้าเมืองฮวาเทียนคิดว่ามันสมเหตุสมผล จึงมองไปที่ลู่เฉิน “คุณชายลู่ ไม่ว่าเจ้าบอกอันใด เราก็จะทำตามนั้น!”
ทุกคนได้เห็นแล้วว่าลู่เฉินนั้นทรงพลังเพียงใด ดังนั้นพวกเขาจึงมองไปที่ชายหนุ่มโดยหวังว่าอีกฝ่ายจะสามารถนำทุกคนไปกำจัดปีศาจเหล่านี้ให้หมดสิ้น
“ว่ากันว่าปีศาจพวกนั้นฆ่าไม่ตาม จริงหรือ?”
“มีข่าวลือว่าหลังจากพวกมันตาย พวกมันจะปรากฏตัวในถ้ำปีศาจ แต่เราไม่รู้ว่าพวกมันปรากฏตัวที่ไหน” เจ้าเมืองฮวาเทียนรู้สึกสับสน
คนอื่น ๆ ก็อยากรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน
ลู่เฉินเข้าใจแล้วจึงพูดว่า “ไปกันเถอะ”
ทุกคนเดินตามมา
ลู่เฉินสื่อสารกับซุนกู่เป็นครั้งคราว “บอกข้าม
