า สถานที่ที่ทุกคนฟื้นคืนชีพในถ้ำปีศาจนี้ชื่ออันใด”
“สระปีศาจ เหล่าปีศาจเฒ่าจะทิ้งหยดเลือดไว้ที่นั่น และตราบใดที่หยดเลือดนั้นไม่ถูกทำลาย ปีศาจที่ถูกฆ่าย่อมสามารถฟื้นคืนชีพที่นั่นได้” ซุนกู่อธิบาย
หลังจากได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉินก็สงสัย “แล้วเจ้าเล่า?”
“ข้าก็มีหยดเลือดที่นั่นเหมือนกัน แต่ปีศาจแพะตัวนั้นไม่ได้ฆ่าข้า แต่เลือกที่จะผนึกข้า เพื่อไม่ให้ข้าฟื้นคืนชีพได้” ซุนกู่โกรธจัด
ลู่เฉินยิ้มและพูดว่า “สระปีศาจอยู่ที่ใด?”
“ตามข้ามา” หลังจากที่ซุนกู่พูดจบ เขาก็แสร้งทำเป็นบ้า แต่แท้จริงแล้วเขากำลังนำทาง
ส่วนลู่เฉิน เขาคิดว่าขอแค่เขาไปที่นั่น ปีศาจเหล่านั้นจะไม่หนีไปอีกแน่นอน แต่เลือกที่จะปกป้องสระปีศาจแห่งนั้น
แต่ปีศาจเหล่านั้นไม่รู้ว่าลู่เฉินและคนอื่น ๆ ไปที่สระปีศาจ
จนกระทั่งผู้เฒ่าหยางพูดกับกลุ่มปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่ในซอกมุม “อันใดกัน ไยจึงขี้ขลาดเพียงนี้”
“ไร้สาระ เราควรสู้กับคนพวกนั้นแบบตัวต่อตัว” ผู้เฒ่าหม่าบ่น
ปีศาจหนานกวาขมวดคิ้วมากยิ่งขึ้น “ผู้เฒ่าหยาง ท่านก็เห็นแล้ว เด็กคนนั้นเป็นสัตว์ประหลาด”
“เช่นนั้นแล้ว เจ้าจะเลิกต่อต้านงั้นหรือ?” ผู้เฒ่าหยางถามกลับ
ปีศาจหนานกวาพูดอย่างหมดหนทาง “ขอแค่พวกเราซ่อนตัว ถ้าพวกมันหาเราไม่พบ พวกมันย่อมออกจากถ้ำปีศาจนี้ไปเอง”
ความคิดของปีศาจหนานกวาก็เป็นความคิดเดียวกับทุกคน ดังนั้นปีศาจเหล่านั้นจึงกล่าวว่าตราบใดที่พวกมันซ่อนและไม่ต่อสู้ พวกมันก็จะไม่เป็นอั
