ริง!”
โฉมหน้าที่แท้จริง?
ปีศาจเหล่านั้นไม่รู้ว่ามันหมายถึงอันใด และลู่เฉินก็ใช้เคล็ดวิชาเถาวัลย์รัดผู้เฒ่าหยางเอาไว้
ผู้เฒ่าหยางเบิกตากว้าง “เจ้าใช้คาถาได้อย่างไร?”
ทุกคนพลันอยากรู้สิ่งนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงจ้องมองไปที่ลู่เฉินด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและแปลกประหลาด
โดยเฉพาะอย่างยิ่งปีศาจชราเหล่านั้น พวกเขารู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้คืออันใด แต่ตอนนี้ลู่เฉินไม่ได้ถูกจำกัด ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงรู้สึกหวาดกลัว
ลู่เฉินมองไปที่ผู้เฒ่าหยางด้วยรอยยิ้ม “เหตุผลที่เจ้าไม่สามารถใช้พลังที่นี่เพราะค่ายกลที่ไม่ธรรมดานี่ แต่ค่ายกลนี้ไม่มีผลสำหรับข้า”
“มันใช้กับเจ้าไม่ได้หรือ?” ต่อให้ดีให้ตายผู้เฒ่าหยางก็ไม่เชื่อ
ลู่เฉินมองไปที่หลงฉีด้วยรอยยิ้ม “เขาเองก็สูญเสียพละกำลังไปด้วยไม่ใช่หรือ?”
“เขาเป็นหุ่นเชิดและไม่มีสติสัมปชัญญะ จึงไม่ได้รับผลกระทบที่นี่” ผู้เฒ่าหยางอธิบาย
ลู่เฉินคลี่ยิ้ม “ไม่ว่าอย่างไร วันนี้เจ้าก็หนีไม่ได้!”
ผู้เฒ่าหยางพูดอย่างเคร่งขรึม “ไม่แน่ว่าใครจะตายก่อน!”
หลังจากพูดจบ ผู้เฒ่าหยางก็ออกคำสั่ง “ฆ่ามันซะ!”
หลงฉีตอบรับทันที “ขอรับ!”
ครู่ต่อมา ร่างของหลงฉีก็มาอยู่ตรงหน้าของลู่เฉินในพริบตา และชนเข้ากับร่างของลู่เฉิน ทำให้ลู่เฉิน กลายเป็นมนุษย์กระดาษ จากนั้นก็ปรากฏตัวข้าง ๆ เขาอีกครั้ง
ผู้เฒ่าหยางสั่งหลงฉีว่า “ใช้ค่ายกลเปลวเพลิง!”
หลงฉีปล่อย ‘ค่ายกล’ เพลิงขนาดใหญ่ทันที มันห่อหุ้มทั้งร่างของลู่เฉิ
