ไปด้วย พลังของพวกเขาก็จะหายไปด้วย” ผู้เฒ่าหยางอธิบายให้ทุกคนฟัง
“พลังหายไปหรือ?” ปีศาจทั้งหมดมองหน้ากันด้วยความตกใจ
ผู้เฒ่าหยางมองไปที่ปีศาจเฒ่าเหล่านั้น “ข้าได้เตรียมหุ่นเชิดเอาไว้ หุ่นเชิดตัวนี้จะไม่สูญเสียพลังปีศาจในที่แห่งนั้น! พอถึงเวลาในตอนที่ทุกคนไม่มีพลัง ให้มันออกมาจัดการคนเหล่านั้นก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือ?”
เหล่าปีศาจเริ่มจิตใจสั่นคลอน
ปีศาจหนานกวายังถามอีกว่า “หุ่นเชิดของเจ้าจะไม่สูญเสียพลังไปจริงหรือ?”
“ใช่!” ผู้เฒ่าหยางยืนยัน
ปีศาจหนานกวามองไปที่ทุกคน “ทุกคน พวกเจ้าคิดว่าอย่างไร?”
“คุณชายหนาน ข้าฟังเจ้า” ผู้เฒ่าหม่าพูด
ปีศาจตัวอื่น ๆ ก็เห็นด้วยกับผู้เฒ่าหม่าเช่นกัน ดังนั้นปีศาจหนานกวาจึงมองไปที่ผู้เฒ่าหยางและพูดว่า “ผู้เฒ่าหยาง เช่นนั้นก็รบกวนท่านด้วย”
ผู้เฒ่าหยางเรียกสติกลับมาทันที “ตกลง!”
เห็นเพียงผู้เฒ่าหยางพาทุกคนออกไปจากที่นี่
…
ลู่เฉินและคนอื่น ๆ ใช้เวลาถึงหนึ่งเค่อเพื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ ภายในห้องโถงใหญ่มีสระน้ำใส กลางสระน้ำมีหยดเลือดจำนวนมาก
รอบ ๆ หยดเลือดเหล่านี้มีชั้นของแสงสีม่วงจาง ๆ
ในที่แห่งนี้มีเพียงลู่เฉินและซุนกู่ที่รู้ว่ามันคือที่ใด แต่คนอื่นไม่มีใครรู้ ดังนั้นทุกคนจึงสงสัย
ลู่เฉินมองดูพวกเขา “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดปีศาจพวกนั้นถึงฆ่าไม่ตาย”
ทุกคนส่ายหัว หลังจากที่ลู่เฉินอธิบายสถานการณ์แล้ว เขาก็ชี้ไปที่เลือดเหล่านั้น “แค่เพียงทำลายเลือดพวกนี้ พวกมันจ
