ศาจบางตัวต้องถูกโจมตีหลายครั้งกว่าจะล้มลง
แต่เมื่อปีศาจเฒ่าเหล่านั้นถูกโจมตี พวกมันจะดูอัปลักษณ์เพียงชั่วขณะหนึ่ง แล้วก็กลับสู่สภาวะปกติ
ทว่าปีศาจเฒ่าเหล่านั้นก็ยังคงตะโกนว่า “มนุษย์พวกนี้ยังใช้ไอปีศาจได้อย่างไร”
“ผู้เฒ่าหยางนั่นโกหกเราหรือ?”
“ผู้เฒ่าหยางล่ะ?”
ปีศาจชราเหล่านั้นกำลังมองหาผู้เฒ่าหยางแต่ก็หาไม่พบ ในขณะที่ลู่เฉินสงสัยว่า “ผู้เฒ่าหยาง นั่นปีศาจแพะที่ปลอมตัวเป็นมนุษย์หรือ? หัวหน้าค่ายกองพันแดง?”
ขณะที่ลู่เฉินกำลังรู้สึกสงสัย เสียงหนึ่งก็ดังมาจากความมืด
ได้ยินเสียงพูดว่า “อักขระยันต์บนร่างของเจ้าพวกนี้เก็บไอปีศาจ!”
“อันใดนะ?” พวกปีศาจเบิกตากว้าง
แล้วเสียงนั้นก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า “เมื่อไอปีศาจของพวกมันหมดลงแล้วก็ย่อมสามารถจัดการพวกมันได้!”
เมื่อปีศาจเหล่านั้นได้ยินก็คิดว่านี่เป็นทางออก แต่ลู่เฉินกลับมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม “ข้อแรกคือเจ้าจะต้องมีความสามารถที่จะรอให้พวกมันหมด!”
ปีศาจหนานกวาฮึดฮัด “เราได้เตรียมการไว้แล้ว”
หลังจากพูดจบ ปีศาจหนานกวาจึงขอให้ทุกคนหลีกทาง จากนั้นก้อนหินก็เคลื่อนไปรอบ ๆ เพื่อสร้างป้อมปราการเล็ก ๆ แล้วปกป้องปีศาจเหล่านั้นที่อยู่ภายใน
ด้วยเหตุนี้เองการโจมตีของท่านเจ้าเมืองฮวาเทียนและคนอื่น ๆ จึงไม่สามารถทำลายป้อมปราการได้เลย และไม่สามารถทะลวงผ่านป้อมปราการเหล่านี้ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่กังวลอยู่ตรงนั้น
ท่านเจ้าเมืองฮวาเทียนจึงมองไปที่ลู่เฉิน “คุณชายล
