ออกมา พยายามผลักลู่เฉินออกไป แต่เมื่อถึงตัวลู่เฉินแล้วพลังของมันกลับอ่อนลงมาก และเขาก็สามารถต้านทานมันได้อย่างง่ายดายด้วย ‘กำแพงพันชั้น’
ฉากนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง
หั่วเหลาจิ่วรู้สึกรำคาญ จึงเอ่ยเร่งหลงฉี “ฆ่าเขาเร็วเข้า!”
“ข้าก็อยากทำเช่นนั้น แต่เจ้าหมอนี่…!” หลงฉีรู้สึกหดหู่ใจมาก
หั่วเหลาจิ่วไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น ดังนั้นเขาจึงได้แต่กังวลอยู่ตรงนั้น ส่วนหลงฉีพยายามโจมตีหลายครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็เป็นเช่นเดิม เขาไม่สามารถทำอันใดกับลู่เฉินได้เลย!
ไม่เพียงเท่านั้น หลังจากโรมรันพันตูกันไปสักพัก ลู่เฉินก็จ้องไปที่หลงฉีแล้วเอ่ยว่า “พอแล้ว ข้าไม่อยากเล่นกับเจ้าแล้ว”
“เล่นหรือ?” ก่อนที่หลงฉีจะทันได้ตอบสนอง ลู่เฉินก็เป็นฝ่ายเริ่มลงมือบ้าง
เห็นเพียงกระบี่แกนปีศาจทะยานออกไปด้วยความเร็วที่ไวมาก มันโจมตีหลงฉีในทันที ทำให้หลงฉีรู้สึกได้ว่าพลังของตันเถียนในร่างกายของเขาถูกกลืนกินโดยบางสิ่ง
หลงฉีหน้าซีดด้วยความตกใจ จึงรีบหลบหนีอย่างรวดเร็ว เขาพุ่งไปอยู่ที่ด้านข้างของหั่วเหลาจิ่วและกล่าวอย่างร้อนรนว่า “เร็วเข้า หนี!”
“หนี?” หั่วเหลาจิ่วไม่รู้ว่าทำไมหลงฉีถึงต้องการหนี แต่ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองและจักจั่นอัสนีของลู่เฉินได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว
หั่วเหลาจิ่วถอยหลังด้วยความตกใจ เขาคว้าตัวหลงฉีและใช้เคล็ดวิชาลี้อัคคีเพื่อออกไปจากที่นี่
ผู้คนที่อยู่ที่นั่นได้แต่ตกตะลึงและหันไปมองลู่เฉินด้วยสายตาแปลกประหลาด
กระทั่งผู้เฒ่
