แทรกซึมเข้าไปในร่างของหลงฉี หลงฉีก็ถูกปกคลุมด้วยเปลวไฟสีดำไปทั้งร่าง เขากรีดร้องออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า “อย่า อย่า อย่าฆ่าข้า!”
“ในเมื่อเจ้าไร้ประโยชน์ เช่นนั้นข้าจะฝึกเจ้าให้เต็มที่”
“ฝึก…ฝึกอันใด!?”
“เปลี่ยนเจ้าให้กลายเป็นปีศาจหุ่นเชิด!”
สิ้นคำนั้น หลงฉีก็หมดสติไป และเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็กลายเป็นดั่งตุ๊กตาไม้
หั่วเหลาจิ่วสงสัยขึ้นมา “นายท่าน เขาเป็นอันใดไป?”
“ข้าลบความทรงจำของเขาและทำให้เขาเป็นหุ่นเชิดของข้า”
นี่ทำให้สีหน้าของหั่วเหลาจิ่วเปลี่ยนไปอย่างมาก
“ตอนนี้เขาไม่กลัวแล้ว ดังนั้นเขาจะทำทุกอย่างที่ข้าสั่งให้ทำ”
“นายท่าน…จะปล่อยให้เขาจัดการกับเด็กนั่นอีกหรือ”
“อืม แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ข้าต้องเพิ่มพละกำลังให้เขา”
จากนั้นเขาก็ไม่พูดอันใดอีก แต่ออกไปกับหลงฉี
หั่วเหลาจิ่วรู้สึกร้อนใจมาก “นายท่าน แล้วข้าเล่า?”
“เจ้าหรือ? รอไปก่อน ข้าจะจัดงานมาให้เจ้าทีหลัง!” ชายในชุดคลุมสีดำหายไปหลังจากพูดจบ
หั่วเหลาจิ่วอยากรู้ว่านายท่านผู้นี้จะทำอันใดกับหลงฉี แต่ไม่มีใครอธิบายให้เขารู้ ดังนั้นหั่วเหลาจิ่วจึงทำได้เพียงแค่รออยู่ที่ภูเขาเยาเหล่า
ชายในชุดคลุมสีดำพาหลงฉีมาที่สระน้ำบนภูเขา
ในสระน้ำมีไอหมอกสีดำไหลออกมา
เมื่อไปถึงสระน้ำ ทั้งร่างของหลงฉีก็มีไอหมอกปกคลุม และดูเหมือนจะรู้สึกเจ็บปวดแสนสาหัส
“เข้าไปข้างในสิ มันจะทำให้เจ้าไม่เหมือนเดิม” เสียงของชายในชุดคลุมสีดำดังขึ้นข้างหูของหลงฉี
หลงฉีตอ
