ังของปีศาจเหล่านี้หรือ?” มีคนถามด้วยความไม่เชื่อสายตา
“มนุษย์สามารถดูดซับพลังของปีศาจได้หรือ?”บางคนก็ยังไม่เข้าใจ
ส่วนฮวากูเทียนตกตะลึงยิ่งกว่าเดิมและกล่าวว่า “น่าทึ่งยิ่งนัก”
ผู้เฒ่ามู่พูดอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาว่า “เขารู้จักพลังมากมาย!”
ในตอนที่ทุกคนอยากรู้ ลู่เฉินก็ได้เติมพลังของ ‘เม็ดยาปีศาจ’ ที่สอดคล้องกับเม็ดยาสีขาวเม็ดที่สามก่อนหน้านี้แล้ว เมื่อเขาลืมตาขึ้น ทุกคนก็รู้สึกว่ากลิ่นอายของลู่เฉินเปลี่ยนไปมาก
เห็นเพียงชายหนุ่มจ้องมองเม็ดยาสีขาวทั้งสี่ของเขาและพึมพำกับตัวเองว่า “ในแง่ของความแข็งแกร่ง นับว่าพัฒนาขึ้นมาก!”
แต่ในขณะนี้ เสียงหัวเราะแปลก ๆ พลันดังมาจากด้านหลังทุกคน “อยู่ที่นี่เอง!”
เมื่อทุกคนหันไปก็บังเอิญเห็นคนสองคน
หนึ่งคือหลงฉี และอีกหนึ่งคือหั่วเหลาจิ่ว
เพียงแต่ร่างกายของหลงฉีกลายเป็นม้าสีดำ ทว่าศีรษะยังคงเป็นมนุษย์
ภาพนี้ทำให้ทุกคนสับสน
“เจ้าสำนักหลง นี่ท่าน…” ฮวากูเทียนรู้สึกฉงนใจ
“ก็เป็นเพราะเจ้าไม่ใช่หรือ?” หลงฉีจ้องมองอย่างโกรธเกรี้ยว
หั่วเหลาจิ่วเย้ยหยัน “ท่านเจ้าเมือง หยุดเสแสร้งได้แล้ว”
“พวกเราทำร้ายมันหรือ?” ฮวากูเทียนไม่รู้ว่า ‘มัน’ หมายความว่าอันใดกันแน่
หลงฉีจ้องเขม็งแล้วตะคอกใส่ “หากเจ้าไม่อยากตายก็ไสหัวไปให้พ้น! ให้ข้าจัดการเจ้าเด็กนั่น!”
ฮวากูเทียนพลันระมัดระวังตัวมากขึ้น “ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าแตะต้องเขาแน่”
“โอ้ พวกเจ้าต้องการหยุดข้าหรือ?” หลังจากหลงฉี
