บทที่ 425 เมื่อหั่วเหล่าจิ่วจริงจังขึ้นมา แม้แต่คนของตนก็ไม่ปล่อยไป!
ลู่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พวกเขาถูกปีศาจเหล่านั้นล้อมไว้แล้ว”
“ล้อม?” ทุกคนตกตะลึง
ลู่เฉินมองไปยังสิบกว่าคนนั้น “ไปเถิด”
ฮวากูเทียนกลับจริงจังขึ้นมา “พวกเราไม่กี่คน?”
“ทำไมหรือ? มีปัญหา?” ลู่เฉินย้อนถาม
ฮวากูเทียนมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก “ตัวข้าคิดว่าเพียงแค่สามารถเข้ามายังค่ายกลปีศาจ ก็สามารถทำลายปีศาจเหล่านั้นได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าปีศาจเหล่านั้นจะน่ากลัวมาก ยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่ได้พบปีศาจเฒ่าประหลาดที่แท้จริงนั่นอีก”
จากคำพูดดังกล่าว คนของฮวาเทียนเฉิงต่างก็เห็นด้วย เพราะเรื่องนี้กะทันหันมากเกินไป ดังนั้นแต่ละคนจึงขมวดคิ้วมุ่น
ลู่เฉินจึงมองไปยังพวกเขา “ตามข้ามาก็พอ”
“พวกเราจะทำให้เจ้าล่าช้าหรือไม่?” ฮวากูเทียนเอ่ยถามด้วยความเกรงใจ เห็นได้ชัดว่าเขาคิดไม่ถึงว่าจะพบสถานการณ์เช่นนี้
“พวกเจ้ายังมีประโยชน์” ลู่เฉินพูดเพียงสั้น ๆ ทำให้ทุกคนสงสัยว่าชายหนุ่มหมายถึงมีประโยชน์อย่างไร
เขาไม่ได้อธิบายมากนัก แต่กลับนำทุกคนเริ่มเดินทางไปยังภูเขาเยาเหล่า
ทุกคนจึงทำได้เพียงเดินตามไป
อย่างไรก็ตาม ขณะนั้นเอง หลงฉีรวมทั้งหั่วเหล่าจิ่วและคนอื่น ๆ ถูกปีศาจกลุ่มหนึ่งล้อมไว้ แล้วคนบริเวณรอบ ๆ ก็ค่อย ๆ หายไปต่อหน้าพวกเขาทีละคน
นี่ทำให้วิญญาณของหลงฉีตื่นตระหนกขึ้นมา “ตอนนี้ควรทำเช่นไรดี!?”
หั่วเหล่าจิ่วครุ่นคิด “ทำได้เพียงสละเจ้าแล้ว!”
