“สละข้า?” หลงฉียังไม่ทันได้ตอบโต้ใด ๆ หั่วเหล่าจิ่วจึงโบกพัด จากนั้นไฟเพลิงลูกหนึ่งจึงปกคลุมหลงฉีไว้
หลงฉีกังวลใจจนสีหน้าไม่สู้ดีนัก “เจ้า เจ้าคิดจะทำสิ่งใดกัน?”
หั่วเหล่าจิ่วไม่ได้พูดอันใด แต่กลับนำเม็ดยาออกมาแล้วเหวี่ยงไปรอบ ๆ จึงเกิดหมอกแผ่กระจายออกมา ปีศาจเหลานั้นจึงกระจายออกไปทันที
หั่วเหล่าจิ่วปรากฏตัวอีกครั้ง แต่กลับยืนอยู่ในสถานที่ที่ไร้ผู้คน และมองไปยังวิญญาณที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยลูกไฟเพลิง
“หั่วเหล่าจิ่ว! เจ้าหมายความว่าอย่างไร” หลงฉีบันดาลโทสะขึ้นมา
“เดิมที ข้ายังต้องการใช้คนจากสำนักอื่นจัดการเจ้าหนุ่มนั่น แต่พวกเจ้าช่างน่าผิดหวังนัก!” หั่วเหล่าจิ่วส่ายศีรษะอย่างเสียมิได้
เมื่อได้ยินดังนั้น หลงฉีจึงพูดด้วยความโมโห “เจ้า! เจ้าใช้พวกเรา!?”
“ใช่ มีปัญหาใดหรือ?” หั่วเหล่าจิ่วย้อนถาม
“ข้าจะสู้กับเจ้า!”
“หากไม่อยากตาย จงเชื่อฟังซะ” หั่วเหล่าจิ่วเผยรอยยิ้มประหลาด
“หมายความว่าอย่างไร?”
“มีคนอยากพบเจ้า” หั่วเหล่าจิ่วพูดจบก็เดินไปยังป่าแห่งหนึ่ง จนกระทั่งเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็มาถึงใต้ก้อนหินก้อนหนึ่ง จากนั้นจึงพูดกับก้อนหินด้วยความเคารพ “นายท่าน พาตัวมาแล้ว”
“เจ้าสำนักอสูรราตรีหรือ?”
“ใช่!”
ขณะนั้นเอง พลันมีคนเดินออกมาจากด้านหลังก้อนหินก้อนนั้น
คนผู้นี้สวมชุดคลุมยาวสีดำ และยังมีหน้ากากสีดำ บนร่างกายแผ่ไอปีศาจออกมา ขณะเดียวกันในไอปีศาจยังแฝงไปด้วยปราณโอสถ
ไม่เพียงเท่านั้น บริเวณข
