ลาผ่านไปนึ่งก้านธูป วิญญาณของหลงฉีจึงเต็มไปด้วยไอปีศาจ และพูดด้วยพลังอันเต็มเปี่ยมออกมา “เก่งกาจนัก”
ชายชุดดำปล่อยหลงฉีออกมา จากนั้นจึงดูดปีศาจบางส่วนเข้ามา ทำให้หลงฉียอมจำนนต่อปีศาจเหล่านั้น และกลืนกินพลังของพวกมัน
“วิถีสัตว์อสูรมีประโยชน์จริหรือ?” หลงฉีแปลกใจ
“เดิมทีนั้นไม่มีประโยชน์ แต่ตอนนี้เจ้าใช้ไอปีศาจ ย่อมต้องมีประโยชน์” คำพูดของชายชุดดำทำให้หลงฉียังคงคลางแคลงใจ
แต่หลงฉียังคงทำตาม
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ปีศาจเหล่านั้นจึงเข้าไปราวกับว่าเชื่อฟังคำพูดของหลงฉี
หลงฉีดีใจ “ได้จริงหรือ?”
“ทำตามที่ข้าบอก ไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน!” ชายชุดดำเผยรอยยิ้มออกมา
หลงฉีพูดด้วยความตื่นเต้น “ขอบคุณยิ่งนัก”
“ตอนนี้ดูดซึมซับพลังของพวกมัน จากนั้นจึงจะหาร่างกายให้เจ้า!” ชายชุดดำพูดด้วยความพึงพอใจ
เมื่อหลงฉีขานรับ ชายชุดดำจึงนำหลงฉีเดินออกไป
หั่วเหล่าจิ่วจึงเดินตามไป
…
ลู่เฉินและคนอื่น ๆ ที่อยู่อีกด้านหนึ่งได้มาถึงยังด้านหน้าของหุบเขา
บนหุบเขานี้มีสะพานแขวนอยู่ และสะพานแขวนนี้เป็นโซ่ตรวนทั้งสิ้น ขณะเดียวกันก็มีค้างคาวสีเลือดจำนวนมากบินวนไปวนมาอยู่
“มีค้างคาวเลือดมากมายเช่นนี้เชียว?” เจ้าเมืองฮวาเทียนตกตะลึง
คนอื่น ๆ ต่างก็เบิกตากว้าง เห็นได้ชัดว่าต่างก็คิดไม่ถึงว่าจะมีค้างคาวเลือดมากมายเช่นนี้
“ไม่ต้องสนใจพวกมัน” ลู่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ พลางเดินไปยังด้านข้างของโซ่ตรวน
เจ้าเมืองฮวาเฉิงกังวลใจ “พวก
