ห้ตนไม่ได้รับผลกระทบจากไอปีศาจเหล่านี้ได้ชั่วคราว แต่บางสถานที่มีไอปีศาจหนาแน่นมากเกินไป พวกเขาจึงทำได้เพียงเลี่ยงออกไป
แต่ขณะที่ทุกคนกำลังเดินอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมาจากด้านหลัง
“อ๊าก!”
ทุกคนหมุนตัวกลับไป เป็นจังหวะที่ได้เห็นคนด้านหลังที่อยู่ไม่ไกลถูกลมพัด จากนั้นร่างกายก็ถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ และเมื่อวิญญาณหรือวิญญาณก่อกำเนิดหนีออกมาได้ก็ถูกปีศาจบางส่วนกลืนกินลงไป แล้วปีศาจเหล่านั้นก็หายตัวไปทันที
ทุกคนหวาดกลัวขึ้นมา ทั้งยังแปลกใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
หลงฉีเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ “เจ้าหนุ่ม เกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่?”
“ค่ายกลนี้มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ดังนั้นคนที่อยู่ห่างจากข้าออกไปสามารถถูกฆ่าตายด้วยค่ายกลที่เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันได้” ลู่เฉินตอบ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนด้านหลังต่างหวาดกลัวขึ้นมา จึงพุ่งตัวขึ้นมาด้านหน้า แต่มีคนจำนวนมากเกินไป ทำให้ทุกคนไม่สามารถเข้ามาเบียดเสียดอยู่ด้วยกันได้
แล้วทุกคนก็เริ่มทะเลาะ ทั้งยังถึงขั้นลงมือทำร้ายกัน
ฮวากูเทียนขมวดคิ้วมุ่น “มิน่าเล่า เจ้าถึงบอกว่าอย่าพาคนเข้ามามากเกินไป!”
ลู่เฉินไม่ตอบอันใด เพียงมองคนเหล่านั้นที่ฆ่ากันเองต่อไป หลงฉีจึงบันดาลโทสะขึ้นมา “เพราะเจ้า ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า!”
“ข้าทำไมกัน?”
“เจ้ารู้อยู่แล้วว่าค่ายกลนี้มีการเปลี่ยนแปลง แต่กลับไม่บอกพวกข้า!” หลงฉีวางแผนให้ทุกคนนำความโกรธแค้นมาลงที่ลู่เฉินแทน เพื่อแก้แ
