ค้นให้ตนเอง
แต่ลู่เฉินกลับแสยะยิ้มออกมา “ตอนที่ข้าเข้ามาก็เตือนพวกเจ้าแล้ว แต่พวกเจ้ามีผู้ใดฟังบ้างหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนจากหลาย ๆ สำนักพลันมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
หั่วเหล่าจิ่วกระแอมขึ้นมาก่อนจะพูดบางอย่าง “เจ้าหนุ่ม ในเมื่อเจ้าเข้าใจค่ายกล เช่นนั้นจงนำทุกคนไปยังที่ที่ปลอดภัยก็ได้มิใช่หรือ?”
คนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกว่ามีเหตุผล จิงคิดให้ลู่เฉินนำทุกคนไปยังที่ที่ปลอดภัย
แต่ลู่เฉินกลับพูดขึ้นมาว่า “ค่ายกลนี้…จะเดินไปที่ใดก็เหมือนกัน!”
หั่วเหล่าจิ่วเผยรอยยิ้มประหลาด “ดูเหมือนว่าเจ้าจะต้องการให้ทุกคนถูกฝัง!”
“ข้าได้เคยเตือนพวกเจ้าแล้ว ดังนั้นหากจะโทษก็ต้องโทษพวกเจ้าเอง!” สิ้นคำนั้น เขาก็ไม่สนใจคนพวกนี้อีก และเดินไปตามทางของตน
หลงฉีอดไม่ได้จึงมองไปยังหั่วเหล่าจิ่ว “หรือว่าจะลงมือเลย?”
หั่วเหล่าจิ่วตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ได้!”
หลงฉีจึงหันไปตะโกนกับทุกคน “ทุกท่าน จับเขาไว้ ให้เขาพาพวกเราออกไป!”
เมื่อได้ยินดังนั้น สำหรับบางคนที่ยังอยากมีชีวิตอยู่รอดออกไป นี่จึงเป็นสิ่งล่อลวงใจที่ดีที่สุด ดังนั้นผู้คนจำนวนมากจึงล้อมลู่เฉินไว้
ฮวากูเทียนรู้สึกโมโหขึ้นมา “คิดจะทำสิ่งใดกัน?”
หลงฉีตะคอกขึ้นมา “ฮวาเทียนเฉิง เจ้าก็เห็นแล้ว เขาฆ่าพวกเราไปไม่น้อย ดังนั้นพวกเราจึงต้องการให้เขาพาพวกเราออกไป!”
“อยากออกไปก็ออกไป เหตุใดจึงต้องก่อเรื่องวุ่นวายเช่นนี้”
“พวกเราไม่ได้ต้องการแค่ให้เขาพาพวกเราออกไป พวกเรา
