ยังต้องการของดีเหล่านั้นบนตัวเขา” หลงฉีตอบอย่างตรงไปตรงมา
จากนั้นสายตาของผู้คนจากหลาย ๆ สำนักก็ฉายแววออกมา โดยเฉพาะผู้นำของแต่ละสำนักนั้นถึงกับโห่ร้องให้ลู่เฉินส่งมอบของดีออกมา
เมื่อฮวากูเทียนได้ยินจึงบันดาลโทสะทันที “วันนี้หากมีข้าอยู่ ผู้ใดก็อย่าคิดจะทำร้ายเขา!”
สิ้นคำนั้น ฮวากูเทียนก็ให้คนของตนบางส่วนล้อมลู่เฉินไว้ เพื่อรักษาความปลอดภัยให้เขา
ฟาเทียนถึงกับสบถด่าพวกเขาออกมา “พวกโจร!”
ซูฮวาอวิ๋นได้รับการช่วยเหลือจากลู่เฉิน ดังนั้นจึงยืนอยู่ข้างลู่เฉิน “เหตุใดพวกเจ้าจึงเลวทรามเช่นนี้!”
“คนไม่ลงมือ ฟ้าดินก็จะลงโทษ!” หั่วเหล่าจิ่วพูดพลางเผยรอยยิ้มประหลาด
หลงฉีเอ่ยสำทับ “ใช่!”
ฮวากูเทียนพูดขึ้นมาด้วยความโมโห “พวกเจ้าไม่กลัวผู้อาวุโสสูงสุดของเราอย่างนั้นหรือ?”
หั่วเหล่าจิ่วมองไปรอบ ๆ ก่อนจะพูดออกมาว่า “ดูเหมือนทุกสำนักจะมีข้อตกลงกันว่าผู้อาวุโสสูงสุดไม่สามารถเข้ามายุ่งเรื่องของคนรุ่นหลังได้ หากเข้ามาแทรกแซง เช่นนั้นผู้อาวุโสสูงสุดของทุกสำนักก็สามารถเข้ามาได้!”
คำพูดเหล่านี้มีเจตนาจะเอ่ยเตือนผู้เฒ่ามู่ที่อยู่ในมุมมืดว่าสามารถเข้ามาแทรกแซงได้ มิเช่นนั้นผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักอื่น ๆ ก็จะเข้ามาเช่นกัน
ส่วนผู้เฒ่ามู่นั้นไม่ได้คิดที่จะลงมือในตอนนี้ เพราะเขารู้ว่าทักษะของลู่เฉินมากพอที่จะจัดการคนเหล่านี้ได้
ดังนั้นผู้เฒ่ามู่จึงอยู่ในมุมมืดต่อไป ไม่ปรากฏตัวออกมา
เมื่อหั่วเหล่าจิ่วและคนอื่น ๆ เ
