งก็สงสัยจนต้องเอ่ยถามลู่เฉินถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มบอกเพียงแค่น่าสนใจเท่านั้น
เป็นเช่นนี้จนกระทั่งท้องฟ้ามืดลง ฮวาเทียนเฉิงกับคนอื่น ๆ เข้ามาหาลู่เฉินอีกครั้ง ถึงแม้หลงฉีและคนอื่น ๆ จะไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาของแต่ละคนนั้นแฝงไปด้วย ‘ความดูแคลนเย้ยหยัน’ ราวกับว่ารอเวลาให้ลู่เฉินตายตกอย่างไรอย่างนั้น
ส่วนฮวาเทียนเฉิงยิ้มพลางมองไปยังลู่เฉิน “ไม่ทราบว่า พวกเราสามารถออกเดินทางได้หรือยัง?”
“มีกี่คนที่ต้องการเข้าไป?” ลู่เฉินมองไปยังคนเหล่านั้นพลางเอ่ยถาม
ฮวาเทียนเฉิงจึงตอบกลับ “ผู้ที่อยู่ขั้นแปลงเซียนทุกคนต้องการเข้าไป!”
“หากเข้าไปมากเกินไปก็เท่ากับว่าส่งไปตาย” เขาพูดเพียงสั้น ๆ แต่นี่กลับทำให้คนจากหลาย ๆ สำนักไม่พอใจขึ้นมา
