ยังลู่เฉินที่กำลังจะจากไป
“ศาสตราวุธ?” หลงฉีตกใจ
ไม่ใช่แค่หลงฉี แต่ทุกคนที่อยู่ที่นั่นก็รู้สึกเหลือเชื่อ ดังนั้นพวกเขาจึงมองไปที่ลู่เฉินทีละคนโดยคิดว่าอาจจะเป็นเช่นนั้น
หั่วเหล่าจิ่วมองไปที่ทุกคน “ถ้าทุกคนอยากรู้ว่าศาสตราวุธของเขาคืออันใด จากนี้พวกเจ้าทั้งหมดต้องฟังข้า เข้าใจหรือไม่?”
ทุกคนพยักหน้า
หั่วเหล่าจิ่วจึงโบกพัดของเขาและเริ่มคำนวณ
…
ฟาเทียนซึ่งอยู่ต่อหน้าลู่เฉินดูหมิ่นคนเหล่านั้น “เมื่อครู่คนเหล่านั้นยังบอกให้ผู้อาวุโสส่งมอบของให้ แต่ตอนนี้พวกเขากลับซ่อนดาบไว้ในรอยยิ้ม”
ซูฮวาอวิ๋นพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ป่าอาทิตย์อัสดงก็เป็นเช่นนี้ ทำตัวให้ชินเสีย”
“ชิน? ข้าว่าข้าจะถูกพวกเขาฆ่าวันใดก็ยังไม่รู้” ฟาเทียนหดหู่ใจ
ซูฮวาอวิ๋นไม่รู้จะพูดอันใด ดังนั้นเขาจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ และหลังจากอยู่ห่างจากค่ายกลเพียงไม่กี่ก้าว ลู่เฉินก็มองไปที่ป่าอันมืดมิดข้างในและไอปีศาจที่แผ่ออกมารอบด้าน “ไอปีศาจที่นี่น่าจะเหมาะมาก”
เหมาะมาก?
ทุกคนมองหน้ากัน แต่ลู่เฉินมองไปที่ซูฮวาอวิ๋น “มาเถอะ ให้ข้าช่วยกำจัดวิญญาณปีศาจในร่างกายของเจ้า”
ซูฮวาอวิ๋นมีความสุขมากเมื่อได้ยินเช่นนี้ “ขอบคุณ ผู้อาวุโส”
ลู่เฉินไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งลง จากนั้นก็วางค่ายกลเล็ก ๆ รอบ ๆ และพูดกับสวีเตา รวมถึงคนอื่น ๆ ว่า “เจ้าเฝ้าข้างนอกไว้ อย่าให้ใครเข้ามา มิฉะนั้นเจ้าต้องรับผลที่ตามมาเอง”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ส
