และปักด้านคมลงบนพื้น
“เกิดอันใดขึ้น?” หลงฉีพยายามควบคุมขวาน แต่กลับพบว่าขวานไม่สามารถควบคุมได้เลย นี่ทำให้คนอื่น ๆ ต่างก็สงสัยว่าเกิดอันใดขึ้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหั่วเหล่าจิ่วที่ถามแปลก ๆ ว่า “เจ้าสำนักหลง เจ้ากำลังทำอันใดอยู่?”
“ศาสตราวุธของข้าอยู่เหนือการควบคุมข้า!” หลงฉีพูดอย่างหดหู่ใจ
“อันใดนะ?” หั่วเหล่าจิ่วรู้สึกประหลาดใจ และคนอื่น ๆ ก็เบิกตากว้างไปตาม ๆ กันเพราะคิดว่ามันเหลือเชื่อเกินไป
ฮวากูเทียนรีบออกมาเกลี้ยกล่อม “ท่านเจ้าสำนักหลงฉี ดูสิ เจ้าทำอันใดเขาไม่ได้”
“วันนี้ข้าต้องสั่งสอนบทเรียนให้เขา!” เมื่อเห็นอสูรวิญญาณอันเป็นที่รักของเขาล้มลงแบบนี้ หลงฉีจะปล่อยลู่เฉินไปได้อย่างไร
ดังนั้นหลังจากที่หลงฉีพูดจบ เขาก็สร้างเชือกลำแสงสีทอง แล้วเชือกเหล่านี้ก็พันเข้ากับลู่เฉินอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็กล่าวด้วยสีหน้าดุร้ายว่า “พ่อหนุ่ม ขอดูหน่อยว่าเจ้าบ้าได้แค่ไหน!”
“เคล็ดวิชาเล็ก ๆ แบบนี้ก็ทำลายได้แค่ตุ๊กตาเล็ก ๆ เท่านั้นล่ะ” พูดจบ ลู่เฉินก็ร่าย ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ เพื่อกลืนพลังของเชือกสีทอง
หลงฉีตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเพิ่มความแข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว แต่พลังของเชือกสีทองพลันหายไป ด้วยเหตุนี้หลงฉีจึงร้อนใจและโจมตีออกไปด้วยกำปั้น
รอยฝ่ามือสีทองพลันทะยานออกไป
ทุกคนคิดว่าฝ่ามือนี้สามารถฆ่าลู่เฉินได้อย่างง่ายดาย แต่ชายหนุ่มใช้ ‘กำแพงพันชั้น’ และขณะเดียวกันก็มีลูกบอลสายฟ้าปรากฏขึ้น
