บทที่ 417 ยืมศาสตราวุธสำแดงเคล็ดวิชาเปลี่ยนวิญญาณ
หลังจากที่จักจั่นอัสนีพูดจบ สายฟ้านับไม่ถ้วนก็รวมตัวกันทันที จากนั้นสายฟ้าเหล่านี้ก็ก่อตัวเป็นประจุไฟฟ้า จากนั้นประจุไฟฟ้าก็จู่โจมลู่เฉินเหมือนแส้อย่างไรอย่างนั้น
‘กำแพงพันชั้น’ ห้าร้อยชั้นของลู่เฉินเปิดออก และเมื่อสายฟ้าผ่ากระทบกำแพงของลู่เฉิน ก็มีเสียงฟู่ จากนั้นชั้นต่าง ๆ หลายร้อยชั้นก็แตกออก แต่ก็ยังอยู่ห่างจากห้าร้อยชั้นเพียงเล็กน้อย
ดังนั้นลู่เฉินจึงยังคงสบายดี
จักจั่นอัสนีตกใจ และลู่เฉินก็มองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม “เป็นอย่างไรบ้าง? เจ้าจะต่อหรือไม่?”
“ขอบอกไว้ก่อนว่า ข้าสาบานแล้วว่าจะปกป้องสิ่งของของเจ้านายจนตาย!” จักจั่นอัสนีพูดอย่างร้อนใจ
เมื่อเห็นว่ามันเป็น ‘ขุนนางผู้ภักดี’ เช่นนั้น ลู่เฉินจึงคิดหาวิธีทันที เขาจึงพูดกับจักจั่นอัสนีว่า “เจ้านายของเจ้าขอให้ข้ามาเอาไข่มุกนี้”
“เป็นไปไม่ได้ เจ้านายของข้าตายไปนานแล้ว จะให้เจ้ามาเอาไข่มุกนี้ไปได้อย่างไร” จักจั่นอัสนีไม่เชื่อ
“แล้วเหตุใดเจ้าไม่ลองทดสอบดูเล่า?”
“ทดสอบอันใด?”
“ไข่มุกนี้ฟังคำสั่งข้า โดยเฉพาะวิญญาณข้างใน มันก็จะฟังคำพูดของข้าด้วย” ลู่เฉินมองไปที่จักจั่นอัสนีด้วยรอยยิ้ม
หลังจากได้ยินเช่นนั้น จักจั่นอัสนีก็ไม่อยากจะเชื่อ มันพูดว่า “เจ้ากำลังเพ้อฝันอยู่หรือไร!”
“ก็ได้ เจ้าจับตาดูให้ดีเล่า!”
หลังจากลู่เฉินพูดจบก็ใช้ความคิดหนึ่ง พลันไข่มุกที่ส่องประกายสายฟ้าก็ร่อนลงมาในฝ่ามือ
