ข้าอีกหรือ?”จักจั่นอัสนีหันไปมองหัวหน้าค่ายทันที จากนั้นสายฟ้าก็ฟาดเข้าใส่ สายฟ้านั้นมีผลต่อเงาวิญญาณอยู่แล้ว หัวหน้าค่ายจึงสาปแช่งออกมา
จากนั้นเขาก็หายตัวไป
จักจั่นอัสนีมองไข่มุกอัสนีวิญญาณชั่วครู่ก่อนที่จะบินเข้าไปอยู่ในไข่มุก แล้วมันก็พูดกับลู่เฉินว่า “ถ้าเจ้าต้องการอันใดก็เรียกหาข้าได้เลย!”
“ไม่มีปัญหา!” ลู่เฉินเก็บไข่มุกอัสนีวิญญาณเข้าไปและแอบหัวเราะ
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองสงสัย “เจ้ารู้จักเจ้านายของมันจริง ๆ หรือ?”
“มันสำคัญหรือ?” ลู่เฉินถามกลับ
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองรู้สึกเหลือเชื่อและพูดว่า “เจ้ามีพลังมากจริง ๆ เจ้าใช้ศาสตราวุธของคนอื่นได้สบาย ๆ แล้วยังสามารถเรียกเจ้านายของคนอื่นออกมาได้ด้วย”
“นั่นเป็นเพียงรูปภาพเท่านั้น” หลังจากพูดจบลู่เฉินก็ออกไปจากที่นี่
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองไม่รู้ว่าลู่เฉินพูดอันใด
อย่างไรก็ตามสวีเตาซึ่งกำลังรออยู่ที่นั่นในขณะนั้นพลันถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นลู่เฉินออกมา “โชคดีที่เจ้าสบายดี!”
ฟาเทียนเองก็ยังเปี่ยมไปด้วยความยินดี
ลู่เฉินมองดูพวกเขาแล้วกล่าวว่า “ไปกันเถอะ”
ทั้งสองไม่มีทางเลือกนอกจากต้องตามไป
หลังจากออกมาข้างนอก ซูฮวาอวิ๋นก็พูดกับผู้เฒ่ามู่ว่า “ผู้เฒ่ามู่ ดูสิ พวกเขาออกมาแล้ว!”
ผู้เฒ่ามู่มองด้วยสีหน้าว่างเปล่า “ข้ารู้แล้ว”
ซูฮวาอวิ๋นไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเงียบ ขณะที่ลู่เฉินมายังห้องที่ซุนกู่กำลังพักผ่อน และพูดกับสวีเตาว่า “พาเขาไปด้วย ไปกันเ
