ี้ก็ควบคุมเพลิงปีศาจ ทำให้เพลิงปีศาจแข็งแกร่งขึ้น!
ทว่าลู่เฉินกลับไม่เป็นอันใดเลยแม้แต่น้อย และยังพูดยิ้ม ๆ “เพลิงปีศาจของเจ้าอาจส่งผลต่อวิญญาณธรรมดา แต่มันเปล่าประโยชน์สำหรับข้า!”
ในคราแรกดวงวิญญาณนี้คิดว่าลู่เฉินแค่อวดเก่ง แต่หลังจากพยายามอยู่พักหนึ่งกลับไม่สามารถจัดการลู่เฉินได้ เขาจึงเริ่มกล่าวเสียงขรึม “เป็นไปไม่ได้! เพลิงปีศาจของข้าไม่เพียงทำร้ายกายเนื้อมนุษย์เท่านั้น แต่ยังกลืนกินจิตวิญญาณของมนุษย์อีกด้วย!”
“นั่นเป็นวิญญาณของคนอื่น ไม่ใช่ของข้า!” ลู่เฉินพูดอย่างเหยียดหยาม
อีกฝ่ายตะคอก “นั่นเพราะเจ้าไม่รู้ว่าข้าแข็งแกร่งเพียงใด!”
พูดจบ พลังของวิญญาณนี้ก็แข็งแกร่งขึ้น แต่ลู่เฉินยังคงจ้องมองการเปลี่ยนแปลง
กระทั่งจิตวิญญาณนี้หยุดเพิ่มความแข็งแกร่ง เพิ่มพลังของเพลิงปีศาจต่อไป ลู่เฉินจึงปล่อยให้เพลิงปีศาจเข้ามา
วิญญาณนี้คิดว่าลู่เฉินจะได้รับบาดเจ็บบางอย่าง แต่หลังจากถูกเพลิงปีศาจเหล่านี้สัมผัสแล้ว อีกฝ่ายกลับยังคงอยู่ดี
สิ่งนี้ทำให้ดวงวิญญาณตกใจ “เหตุใดเจ้าถึงไม่เป็นอันใดเลย?”
“ร่างแยกวิญญาณของเจ้าอ่อนแอเกินไป” คำพูดของชายหนุ่มทำให้วิญญาณนี้สาปแช่งในใจ
เมื่อเห็นว่าเขาทำอันใดไม่ได้ ลู่เฉินจึงพูดว่า “ถึงตาข้าแล้วหรือยัง?”
“นี่คือพื้นที่จิตวิญญาณของข้า หากเจ้าคิดจะโจมตีข้าย่อมเป็นไปไม่ได้!?”
“เจ้าพูดเรื่องไร้สาระหรือไร?” หลังจากที่ลู่เฉินพูดจบ เขาก็ร่ายคาถาภูตผีปีศาจ แล้วพันธนาการค่อ
