กขระยันต์ผนึก
“หรือว่าอักขระยันต์นี้เป็นคนจากพันธมิตรชิงรากวิญญาณที่ทิ้งเอาไว้?” เขาสงสัย
แต่สุดท้ายก็คิดไม่ตก คนจากพันธมิตรชิงรากวิญญาณผู้นี้ เหตุใดจึงทิ้งอักขระยันต์ไว้บนร่างของซุนกู่กันแน่
ทว่าซุนกู่ที่เป็นเหมือนคน ‘โง่งม’ ในขณะนี้ คงเป็นเรื่องยากแล้วที่ลู่เฉินจะได้ข้อมูลจากอีกฝ่าย
ชายหนุ่มตั้งใจที่จะปลดผนึกเพื่อดูว่าเขาสามารถค้นหาอันใดได้บ้าง
ดังนั้นเขาจึงเริ่มลงมือ
หลังจากผ่านไปหนึ่งเค่อ อักขระยันต์ก็สลายไปอย่างสมบูรณ์ แต่ในขณะที่มันสลายไป ซุนกู่ผู้นี้พลันหัวเราะทันที จากนั้นพลังวิญญาณของเขาก็เพิ่มสูงขึ้น ในที่สุดวิญญาณของเขาก็เปล่งประกายด้วยไอปีศาจ
จากนั้นวิญญาณของซุนกู่ก็กลายเป็น ‘หมู’ ซึ่งเป็นหมูดำตัวใหญ่
“วิญญาณปีศาจ!” ลู่เฉินตระหนักได้ว่าซุนกู่เป็นวิญญาณปีศาจหมู
“เจ้าหนุ่ม ขอบใจเจ้าที่ปลดปล่อยข้า!” ดวงตาของซุนกู่เป็นสีแดง จากนั้นเขาก็ร่ายโซ่สีแดงเพลิงจำนวนนับไม่ถ้วนให้ลอยอยู่ในอากาศ เข้าไปเกี่ยวรัดบนร่างของลู่เฉินเพื่อฆ่าให้ตาย
ลู่เฉินเพียงมองโซ่สีแดงที่ลุกเป็นไฟแล้วคลี่ยิ้ม “เจ้าคิดว่าเจ้าฆ่าข้าได้หรือ”
“เจ้าเป็นแค่มนุษย์ต่ำต้อย ไยข้าจะฆ่าเจ้าไม่ได้!” ซุนกู่หันไปเย้ยหยัน
“จริงหรือ?”
พริบตานั้นเอง ลู่เฉินก็พุ่งออกมาจากโซ่เปลวไฟ
ซุนกู่ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง “เจ้าเป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้!”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้!” สิ้นคำนั้น พลังของคาถาปราบภูตผีก็เพิ่มขึ้น วิญญาณของซุนก
