บทที่ 408 โยนเหยื่อออกไป รอให้เจ้ามาติดเบ็ด!
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อลู่เฉินและคนอื่น ๆ มาถึงด้านนอกกระท่อมก็ค่อย ๆ ดันประตูเปิดออก
หลังจากประตูเปิดออกก็ได้เห็นชายชราผมเผ้ายุ่งเหยิงกำลังถูกฝูงแมลงโจมตีอยู่พอดี
ลู่เฉินพูดกับตั๊กแตนตำข้าวแขนทองบนไหล่ว่า “ไป”
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองพลันบินออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้าไปแล้วก็โจมตีแมลงเหล่านั้นทีละตัว และยังกลืนกินวิญญาณของพวกมัน
ลู่เฉินไม่ได้หยุดเช่นกัน เขาจับแมลงตัวหนึ่งที่กำลังคิดจะหนีขึ้นมาและเริ่มตรวจสอบมันทันที
ส่วนคนที่ถูกกัดนั้นตะโกนกรีดร้องราวกับเป็นบ้าไปแล้ว
สวีเตารีบเข้าไปและจับเขาไว้ทันที “ซุนกู่!”
แต่คนที่ถูกเรียกว่าซุนกู่ยังคงกรีดร้องราวกับคนบ้าอยู่ตรงนั้น เมื่อลู่เฉินได้สติจึงพูดขึ้นมาว่า “ไม่ต้องตะโกนแล้ว เขาเสียสติไปแล้ว”
“เสียสติ? เป็นไปได้อย่างไร!” สวีเตาร้อนใจขึ้นมา
“เมื่อครู่ข้าเพิ่งเข้าใจอันใดบางอย่างจากแมลงเหล่านั้น” ลู่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เรื่องใดกัน?”
“เมื่อครู่มีเสียงบางอย่างที่ส่งผลต่อแมลงเหล่านี้ ทำให้แมลงเหล่านี้ไปโจมตีเขา ส่วนเขาก็ได้รับผลกระทบจากเสียงนั้นทำให้เป็นบ้าขึ้นมา” สิ้นคำนั้น เขาก็ก้าวขึ้นไปด้านหน้าเพื่อตรวจสอบซุนกู่ผู้นี้
จึงพบว่าจุดที่ซุนกู่ถูกชิงรากวิญญาณไปนั้นคือบริเวณลำคอ และจุดนั้นก็ได้ถูกแมลงกัดจนแหลก ส่งผลให้รากวิญญาณของซุนกู่ได้รับผลกระทบจนเสียสติ ดังนั้นหากต้องการรู้เรื่องใดจากร่างกาย
