เขานั้นก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้
ไม่เพียงเท่านั้น ลู่เฉินยังพบรอยแผลเป็นอื่น ๆ บนร่างกายของอีกฝ่าย มันไม่ใช่บาดแผลที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่ดูเหมือนเป็นรอยแผลเป็นที่เกิดขึ้นนานแล้ว ทำให้ชายหนุ่มนึกคิดขึ้นมาในใจ ‘ดูเหมือนว่าโรงหมอแห่งนี้ จะยังมีความลับอยู่อีกไม่น้อย!’
เมื่อเขารักษาบาดแผลให้อีกฝ่ายเบื้องต้นแล้วก็หันมองไปยังสวีเตา “จัดคนมาดูแลเขาเสียหน่อย”
สวีเตาทำตามคำสั่งนั้น
ในขณะที่ลู่เฉินยืนครุ่นคิดอยู่ในสถานที่หนึ่งของโรงหมอ
“ผู้อาวุโส ท่านไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่?” ฟาเทียนอดถามขึ้นมาไม่ได้ แต่ซูฮวาอวิ๋นรู้แล้วว่าหลังจากนี้ลู่เฉินคิดจะทำสิ่งใด
ชายหนุ่มจัดการกับอารมณ์ของตนก่อนจะพูดออกมา “ข้าจะอยู่ที่นี่ อยู่เป็นเพื่อชายชราทั้งสองเสียหน่อย”
“อยู่เป็นเพื่อน?” ฟาเทียนและซูฮวาอวิ๋นสงสัย
สวีเตายิ่งแปลกใจ ขณะที่ลู่เฉินมองไปยังสวีเตา “ข้ามีเม็ดยาอยู่สองเม็ด เจ้าจงให้ชายชราทั้งสองกินมันลงไปเสีย จากนั้นให้คนในโรงหมอดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี”
“เม็ดยานี้?”
“สามารถช่วยให้เขาดีขึ้นได้ ขณะเดียวกันมันสามารถช่วยให้ซุนกู่ที่เสียสติมีอาการดีขึ้นจนกลับมาเป็นปกติได้” ลู่เฉินอธิบาย
สวีเตาคิดไม่ถึงว่าจะมีเม็ดยามหัศจรรย์เช่นนี้อยู่ จึงพูดออกมาด้วยความตกตะลึง “นี่…จะไม่สิ้นเปลืองเกินไปหรือ”
“นำไปเถิด”
ครั้นได้ยินเช่นนั้น สวีเตาก็รีบไปจัดการตามคำกล่าวนั้นทันที
ลู่เฉินเดินอยู่ภายในโรงหมอ และหยุดเพื่อทำบางอย่างเป็นครั้งคราว
