บทที่ 406 ตามหาผู้ที่ถูกชิงรากวิญญาณ
สวีเตาไม่รู้ว่าเหตุใดลู่เฉินจึงถามเช่นนี้ แต่เขาก็ยังคงตอบตามที่ได้ยินมา “อยู่ที่โรงหมอในสำนักแมลงวิญญาณของเรา”
“โรงหมอ?”
“ใช่ เมื่อคนของสำนักแมลงวิญญาณมีปัญหาในการฝึกฝน หรือได้รับบาดเจ็บจากสาเหตุใดก็ตาม ก็มักจะส่งไปฟื้นฟูที่นั่น ทว่าสองคนนั้นไร้ซึ่งพลังยุทธ์ จึงทำได้เพียงอยู่แบบคนธรรมดาในสถานฟักฟื้นเท่านั้น” สวีเตาอธิบาย
“เช่นนั้นก็ไปโรงหมอนั่นเถิด”
สวีเตาสงสัยขึ้นมาว่าเหตุใดต้องไปที่นั่นด้วย แต่เขาไม่กล้าถามอันใดมากนัก ทว่าฟาเทียนกลับเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ “ผู้อาวุโส เตาปรุงยานั่นหาพบแล้วหรือ?”
“ถูกคนนำไปก่อนแล้ว” ลู่เฉินเดินไปพลางพูดไป
“นำไปก่อนแล้ว?” ฟาเทียนไม่เข้าใจ
จากนั้นลู่เฉินเดินไปพลางอธิบายไป ฟาเทียนจึงเข้าใจว่าเกิดเรื่องใดขึ้น แต่เขากลับเอ่ยถามในสิ่งที่ตนยังแคลงใจขึ้นมา “เหตุใดสำนักเหมันต์สงัดจึงต้องการเตาปรุงยาของบรรพบุรุษกัน?”
“ตามข้ามา” ลู่เฉินพูดจบก็ไม่ได้พูดอันใดต่อ
ฟาเทียนมองไปยังลู่เฉินที่ดูมีท่าทางเคร่งขรึมขึ้นมา เขาก็ไม่กล้าถามอันใดมากอีกและตามไปอย่างเงียบ ๆ และซูฮวาอวิ๋นเองก็เช่นกัน ส่วนผู้เฒ่ามู่ที่อยู่ในมุมหนึ่งก็ยังคงถูกลู่เฉินดึงให้ตามมาด้วย
…
อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่เสวี่ยเฉินได้หนีกลับไปยังสำนักแมลงวิญญาณแล้ว เขาก็ไปซ่อนตัวอยู่ในตำหนักผู้อาวุโส ผู้คนภายในตำหนักผู้อาวุโสต่างแปลกใจว่าลู่เฉินถูกจัดการแล้วหรือไม่ แต่ผ
