ะแทกหน้าลู่เฉินจากนั้นก็ตะปบกรงเล็บลงไป
ครั้งนี้ ‘กำแพงพันชั้น’ แตกร้าวรุนแรงยิ่งขึ้นไปจนถึงชั้นที่สี่ร้อยห้าสิบ
ทว่าโชคดีที่ยี่สิบกว่าชั้นสุดท้ายนั้นแข็งแกร่งที่สุด
ด้วยเหตุนี้ลู่เฉินจึงรอดพ้นจากภัยพิบัติได้ ทำให้ลู่เฉินแอบถอนหายใจ “โชคดีที่เม็ดยาแมลงก่อตัวแล้วในวันนี้ ไม่เช่นนั้นสี่ร้อยชั้นก่อนหน้าคงไม่สามารถต้านทานได้!”
เมื่อลู่เฉินกำลังชื่นชมยินดี ผู้เฒ่าเจียงก็คุ้มคลั่งและปล่อยคาถาเปลวเพลิงทุกชนิดออกจากอุ้งเท้าของเขา
แต่ผลลัพธ์ก็เป็นเช่นเดิม
ลู่เฉินหยิบ ‘กระจกนภาวิญญาณ’ ออกมา ในขณะที่ผู้เฒ่าเจียงก็ถูกกระแทกจนกระเด็นออกไป
ทุกคนตกใจมากจึงรีบช่วยประคองผู้เฒ่าเจียงขึ้นมา
ยิ่งเสียงขลุ่ยดังขึ้นรอบ ๆ ผู้เฒ่าเจียงก็ยิ่งโกรธมากขึ้น และตะโกนพลางกัดชายชราเหล่านั้น ทำให้พวกคนที่ไม่ได้เตรียมการป้องกันสิ้นลมทันที แม้แต่วิญญาณดั้งเดิมก็โดนโจมตีทะลวงผ่าน
เสวี่ยเฉินหันกลับ คิดจะหนีไปด้วยความตกใจ
ผู้เฒ่ามู่เบิกตากว้าง
ลู่เฉินมีสีหน้าเคร่งขรึม มองไปยังที่มาของเสียง เพราะเสียงขลุ่ยเมื่อครู่ทำให้ผู้เฒ่าเจียงคุ้มคลั่ง ทำให้เขากลืนพลังของคนเหล่านั้น แล้วทำให้ร่างกายของผู้เฒ่าเจียงเปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง
“ฆ่าเจ้า ข้าจะฆ่าเจ้า!” ผู้เฒ่าเจียงคนนั้นกลายเป็นอสูรดุร้ายนอนหมอบอยู่บนพื้นโดยสมบูรณ์
เห็นเพียงว่าใบหน้าของเขาเลือนราง แต่บนร่างยังมีปีกโครงกระดูกอยู่ ในเวลาเดียวกันเลือดก็ไหลออกจากมุมปาก และกรงเล็บบ
