ไม่ได้ “แมลงตัวนี้ไม่ใช่แมลงธรรมดา กระทั่งการป้องกันนี้ก็ไม่ใช่การป้องกันธรรมดา”
ทุกคนรู้ว่ามันไม่ใช่การป้องกันธรรมดา แต่มันคืออันใดกันแน่ ดังนั้นทุกคนจึงมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง
ผู้เฒ่าเจียงมองไปที่เสวี่ยเฉินและพูดอย่างเศร้าหมอง “เจ้าจัดการได้หรือไม่?”
“ข้าจะลองอีกครั้ง” เสวี่ยเฉินเริ่มรวบรวมพลังในร่างกายของเขา และพลังของเขาก็เพิ่มขึ้น ทว่าเมื่อเขาชกหมัดออกไป ความเสียหายต่อลู่เฉินกลับลดลงเพียงสามร้อยกว่าชั้นเท่านั้น
แต่ก็ยังมีหนึ่งร้อยชั้นที่ยังคงสภาพสมบูรณ์ ดังนั้นเสวี่ยเฉินผู้นี้จึงนับว่าไร้ประโยชน์โดยแท้
สิ่งนี้ทำให้เสวี่ยเฉินตกตะลึงอย่างมาก เขาถามลู่เฉินว่า “เจ้ามีพลังเท่าใดกันแน่?”
“พลังมันสำคัญนักหรือ?” ลู่เฉินถามกลับ ขณะที่สวีเตาที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตกตะลึงจนตาเบิกกว้าง
เสวี่ยเฉินพูดด้วยความโกรธว่า “พ่อหนุ่ม ข้าแนะนำให้เจ้าอธิบายทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเจ้าโดยเร็วและตรงไปตรงมา มิฉะนั้นเจ้าจะตายด้วยน้ำมือของผู้อาวุโส!”
ลู่เฉินเหลือบมองคนเหล่านี้และพบว่านอกจากผู้เฒ่าเจียงที่แข็งแกร่งแล้ว เขาก็ยังไม่สนใจคนอื่น ๆ “แม้ว่าพวกเขาจะเข้ามาทั้งหมด พวกเขาก็ไม่สามารถทำอันใดข้าได้ ”
คำพูดเหล่านี้ทำให้คนเหล่านั้นโกรธ และบางคนถึงกับตะโกนว่า “พ่อหนุ่ม เจ้ากล้าลองแมลงวิญญาณของข้าหรือไม่?”
“พ่อหนุ่ม อีกเดี๋ยวเจ้าจะตายอย่างไรก็ไม่รู้!”
“ตุ๊กตาตัวน้อยสมัยนี้บ้าไปแล้ว!”
เมื่อคนเหล่านี้ส่งเสียงโหวกเหวก
