บทที่ 400 เกราะวิญญาณแมลงสีทองที่เปราะบางราว ‘เปลือกไข่’
ลู่เฉินมองไปที่ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองด้วยรอยยิ้ม “ข้ารู้สึกได้!”
“เป็นไปไม่ได้ เจ้าเป็นเพียงมนุษย์ผู้ต่ำต้อย ฝึกบำเพ็ญถึงแค่ขั้นหลอมแก่นแท้ เจ้าจะรู้ได้อย่างไร!” ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองเอ่ยอย่างดูถูก
“ต่ำต้อย? ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าผู้ใดกันแน่ที่กำลังถูกข้าทรมานเจียนตายในยามนี้!” ลู่เฉินยิ้มให้ตั๊กแตนตำข้าวแขนทอง
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองปฏิเสธที่จะยอมรับ “ข้ายังสบายดี!”
หลังจากพูดเช่นนั้น ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็เริ่มหดตัวเป็นลูกทรงกลม และถูกปกคลุมด้วยแสงสีทอง จากนั้นก็มีเปลือกทองคำพิเศษอีกชั้นบนพื้นผิว ราวกับว่าเป็นเปลือกไข่ห่อหุ้มไว้ข้างใน
เมื่อเป็นเช่นนี้ ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็รู้สึกว่าจิตวิญญาณของมันรู้สึกดีขึ้นมาก และพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “เห็นหรือไม่เล่า?”
ลู่เฉินจ้องมองที่เปลือกสีทองแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “น่าสนใจ ถึงกับสร้างเกราะวิญญาณแมลงสีทองโบราณออกมาได้!”
“ถูกต้อง เกราะวิญญานแมลงสีทองของข้าไม่เพียงแต่ต้านทานการโจมตีด้วยอาคมเท่านั้น แต่ยังปกป้องวิญญาณของข้าจากพลังแทรกแซงจากภายนอกอีกด้วย” ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองกล่าวอย่างมีชัย
ลู่เฉินมองดูมันด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นเจ้าวางแผนที่จะซ่อนตัวอยู่ในนั้นตลอดไปหรือ”
“ข้าจะซ่อนอยู่ในนี้และพักผ่อนให้เต็มที่!” ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองกล่าว
“แต่ข้าไม่มีเวลารอให้เจ้าพักหรอกนะ” ลู่เฉินหัวเราะแปลก ๆ
“ทำไมเล่า เช่
