!”
“เช่นนั้นก็ได้ มาดูกันว่าเจ้าจะอยู่ได้นานแค่ไหน!” ลู่เฉินเอามือไพล่หลัง จากนั้นเขาก็มองดูตั๊กแตนตำข้าวแขนทองดิ้นรนอยู่กลางอากาศ
ในยามที่ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองกลิ้งไปมากลางอากาศ มันยังคงสบถถ้อยคำก่นด่าสารพัด
สารเลว!
ชาติชั่ว!
ต่ำช้า!
หน้าด้าน!
…
ลู่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “ตราบใดที่เจ้ายอมติดตามข้า ข้าจะพาเจ้าออกไปจากที่นี่และให้เจ้าได้ฟื้นคืนเกียรติยศ แทนที่จะหดหัวอยู่ในกองกระดูก รอทำลายผนึกบนกระดูกของเจ้าไปวัน ๆ!”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าโครงกระดูกของข้ามีผนึกอยู่” ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองถามอย่างไม่สบอารมณ์
