าณแมลง และถูกแมลงบรรพกาลนั่นเล่นเหมือนตุ๊กตา!”
ฟาเทียนกระวนกระวาย “ผู้อาวุโสเก่งกาจมาก!”
“ไม่ว่าคนผู้หนึ่งจะแข็งแกร่งเพียงใด ในอาณาจักรวิญญาณแมลงของแมลงบรรพกาลก็เป็นแค่ขยะ!” แมลงปอเลือดและแมลงอมตะหัวเราะอย่างแปลกประหลาด
ฟาเทียนยังคงมั่นใจว่าลู่เฉินจะมีชีวิตอยู่ ดังนั้นเขาจึงตะคอกกลับไปว่า “รอก่อนเถิด ผู้อาวุโสจะต้องออกมาอย่างแน่นอน!”
“ข้าไม่อยากเสียเวลาที่นี่!” หลังจากที่แมลงปอเลือดพูดจบ มันก็สร้างแมลงแปลก ๆ ขึ้นมา และแมลงเหล่านั้นมีลักษณะเหมือนมดแดง พวกมันเข้าใกล้ฟาเทียนและคนอื่น ๆ
พวกเขาทั้งสามไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ทว่ายุงเกราะโลหิตที่ลู่เฉินรวบรวมไว้ก็เริ่มเคลื่อนไหว เห็นเพียงว่ามันส่งเสียงแปลก ๆ ไปที่ตัวแมลงที่กำลังฝึกฝนอยู่ที่นั่น แมลงเหล่านั้นก็ออกมาทันที ทั้งยังไล่มดเหล่านั้นออกไปทีละตัว และปกป้องพวกฟาเทียนทั้งสามคน
ฉากนี้ทำให้แมลงปอเลือดและแมลงอมตะไม่เคาดคิด ดังนั้นเมื่อแมลงปอเลือดเห็นฉากนี้ มันก็โกรธขึ้นมาทันที “เจ้าฟังมนุษย์จริง ๆ สินะ!”
ยุงเกราะโลหิตส่งเสียงหวี่ ๆๆ ราวกับกำลังพูดอันใดบางอย่าง
แมลงปอเลือดรู้สึกเคียดแค้นชิงชังอย่างมากเมื่อรู้ว่าลู่เฉินควบคุมยุงเกราะโลหิต ก่อนจะมองไปที่พวกฟาเทียน “รอหลังจากที่เจ้าเด็กนั่นตายสนิทและสูญเสียการควบคุมแมลงเหล่านี้ ข้าจะจัดการพวกเจ้า!”
แม้ว่าฟาเทียนจะไม่รู้ว่ายุงพูดอันใดกับแมลงอมตะ แต่เขาก็พูดอย่างหนักแน่นว่า “ผู้อาวุโสจะออกมาจัดก
