ารกับเจ้าในภายหลังแน่นอน!”
“น่าขัน!” แมลงปอเลือดยิ้มอย่างเหยียดหยาม
ทว่าในยามนี้ ในสถานที่ที่เป็นป่าเขา ลู่เฉินมองเห็นวิญญาณแมลงขนาดยักษ์ และวิญญาณแมลงตัวนี้คือตั๊กแตนตำข้าวสีทอง และเนื่องจากมันเป็นวิญญาณแมลง มันจึงเหมือนภูตผีที่มองเห็นเงาได้เลือนราง
ไม่เพียงแค่นั้น มันยังจ้องไปที่ลู่เฉินอย่างดุดัน “เจ้ามนุษย์ผู้ต่ำต้อย เจ้าอยากตายอย่างไร?”
“แมลงบรรพกาล ตั๊กแตนตำข้าวแขนทอง! ในแง่ของความแข็งแกร่ง เมื่อเทียบกับตั๊กแตนตำข้าวทองทั่วไป เจ้าที่มีพลังของแมลงบรรพกาล ซึ่งสามารถระเบิดพลังของแมลงได้อย่างน้อยหนึ่งพันเท่า!” ลู่เฉินมองไปที่มันและยิ้มอย่างเงียบ ๆ
“ในเมื่อเจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นใคร ถ้าข้าอยากจะเล่นกับเจ้า มันก็ง่ายเหมือนเล่นกับมดตัวหนึ่ง” ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองพูดอย่างเหยียดหยาม
ลู่เฉินมองมันด้วยรอยยิ้ม “เจ้าแข็งแกร่ง แต่ข้าก็ไม่ใช่คนอ่อนแอเช่นกัน!”
“น่าขันนัก นี่คืออาณาจักรวิญญาณแมลงของข้า เจ้าคิดว่าเจ้าจะแข็งแกร่งได้เพียงใดเล่า”
“อาณาจักรวิญญาณแมลงแตกต่างมาก แต่เงื่อนไขก็คือพลังวิญญาณของเจ้าต้องแข็งแกร่งกว่าข้ามาก ข้าจึงจะถูกเจ้าควบคุมได้ แต่เจ้าคิดว่าพลังของเจ้าจะทำให้อาณาจักรวิญญาณแมลงคุกคามข้าได้หรือ?” ลู่เฉินเอ่ยยั่วยุ
“จองหองยิ่งนัก เช่นนั้นก็ประเสริฐ! ข้าจะทำให้เจ้ารู้ถึงความแข็งแกร่งของข้า!”
หลังจากพูดจบ แสงสีทองก็เริ่มส่องประกายในพื้นที่แห่งนี้ ทันใดนั้น ร่างของลู่เฉินก็หดตัวลง
